Δάφνη Καραβοκύρη: «Μεγάλωσα χωρίς τη μητέρα μου για περισσότερα από 20 χρόνια»
Σε μια από τις πιο ειλικρινείς στιγμές της δημόσιας παρουσίας της, η Δάφνη Καραβοκύρη μίλησε ανοιχτά για ένα βαθύ οικογενειακό τραύμα που τη σημάδεψε από την εφηβεία μέχρι την ενήλικη ζωή της.
Η δημοσιογράφος και παρουσιάστρια βρέθηκε καλεσμένη στην εκπομπή Status με τον Κωνσταντίνο Καμέα, η οποία προβλήθηκε από τη συχνότητα του Astra Tv, και προχώρησε σε μια εκ βαθέων εξομολόγηση για τη σχέση με τη μητέρα της.
Όπως αποκάλυψε, για περισσότερες από δύο δεκαετίες δεν υπήρχε καμία απολύτως επαφή μεταξύ τους. Η μητέρα της απουσίαζε πλήρως από τη ζωή της από την ηλικία των 14 ετών μέχρι τα 35, περίοδος που, όπως εξήγησε, διαμόρφωσε σε μεγάλο βαθμό την προσωπικότητα και τις εσωτερικές της άμυνες. Η επανασύνδεση ήρθε μόλις τα τελευταία χρόνια, οδηγώντας όμως σε μια σχέση ιδιαίτερα στενή και συναισθηματικά φορτισμένη.
Η Δάφνη Καραβοκύρη περιέγραψε την παιδική και εφηβική της ηλικία ως μια διαδρομή χωρίς τη μητρική παρουσία, μεγαλώνοντας αποκλειστικά με τον πατέρα της. Αναφερόμενη στο χρονικό της απομάκρυνσης, σημείωσε ότι συνέβη σε μια ιδιαίτερα ευάλωτη ηλικία, όταν –όπως χαρακτηριστικά είπε– το παιδί βρίσκεται στο πιο ευαίσθητο στάδιο της συναισθηματικής του ανάπτυξης.
Κατά τη διάρκεια της συνέντευξης, μίλησε ανοιχτά και για τα σοβαρά προβλήματα υγείας που αντιμετώπισε η μητέρα της όλα αυτά τα χρόνια. Όπως ανέφερε, έχει διαγνωστεί με διπολική διαταραχή, ενώ έχει δώσει μάχη με τον καρκίνο τρεις φορές, με την πιο πρόσφατη περιπέτεια να είναι ιδιαίτερα πρόσφατη. Η ίδια εξήγησε ότι ως παιδί ήταν αδύνατο να κατανοήσει το βάθος αυτών των δυσκολιών ή να διαχειριστεί μια τόσο σύνθετη κατάσταση, κάτι που, όπως είπε, γίνεται αντιληπτό μόνο μέσα από την ωριμότητα και τη διαδικασία της ψυχοθεραπείας.
Παρά τα χρόνια απουσίας και τον συσσωρευμένο πόνο, η επανένωσή τους είχε απρόσμενη συναισθηματική ένταση. Η παρουσιάστρια μίλησε με συγκίνηση για την αγάπη που ένιωσε όταν ξαναβρέθηκαν, περιγράφοντας έναν δεσμό που δημιουργήθηκε εκ νέου, σχεδόν από την αρχή. Δεν έκρυψε, ωστόσο, τη θλίψη της για όσα χάθηκαν στο πέρασμα του χρόνου, τονίζοντας ότι, όσο κι αν η προσωπική δουλειά και η αγάπη βοηθούν, τα κενά της παιδικής ηλικίας δεν εξαφανίζονται πλήρως.







