Εννέα χρόνια μετά τη φονική πλημμύρα στη Μάνδρα, επιζών περιγράφει πώς τον έσωσαν τα παιδιά του με σχοινί, ενώ συγγενείς θυμάτων ζητούν δικαιοσύνη και διατηρούν ζωντανή τη μνήμη
Εννέα χρόνια συμπληρώνονται σήμερα, Κυριακή 15 Νοεμβρίου, από τη φονική πλημμύρα του 2017 στη Μάνδρα Αττικής, που στοίχισε τη ζωή σε 25 ανθρώπους. Οι μνήμες της καταστροφής παραμένουν ζωντανές, με συγγενείς θυμάτων και επιζώντες να περιγράφουν όσα έζησαν και να εκφράζουν την απογοήτευσή τους για τη δικαστική πορεία της υπόθεσης.
Το Σάββατο, οικογένειες των ανθρώπων που χάθηκαν συγκεντρώθηκαν στην πλατεία Β. Κοροπούλη, στο πλαίσιο των εκδηλώσεων μνήμης που διοργάνωσαν ο Δήμος Μάνδρας–Ειδυλλίας και ο Σύλλογος Συγγενών Θανόντων και Πληγέντων Μάνδρας 2017.
Στο μνημείο της πλατείας, μαθητές σχολείων της περιοχής άφησαν ζωγραφιές αφιερωμένες στα θύματα, με μηνύματα για την προστασία της ανθρώπινης ζωής. Σε μία από αυτές αναγραφόταν η φράση «η βροχή μερικές φορές δεν είναι πλάκα».
«Με πέταξε 15 μέτρα μακριά – Τα παιδιά μου με έσωσαν»
Ανάμεσα στους παρευρισκόμενους ήταν ο Μιχάλης Μάινας, ο οποίος έχασε την πεθερά του στην πλημμύρα και παραλίγο να χάσει και ο ίδιος τη ζωή του.
Μιλώντας στο Orange Press Agency, λίγο πριν συμμετάσχει στην πεζοπορία μνήμης κατά μήκος του ρέματος, περιέγραψε τη δύναμη με την οποία το νερό εισέβαλε στην περιοχή.
«Για μένα προσωπικά αυτό που βιώσαμε, ήταν πως όταν ήρθε το νερό, ήταν τόσο πολύ δυνατό και γκρέμισε τα πάντα όλα. Γκρέμισε τοίχο τριάντα μέτρα ύψος».
Ο ίδιος βρισκόταν στην αυλή του σπιτιού του, όταν η ορμή της πλημμύρας τον παρέσυρε. Η σύζυγός του κατάφερε να προστατευτεί ανεβαίνοντας στα ντουλάπια της κουζίνας, ενώ εκείνος σώθηκε χάρη στην παρέμβαση των παιδιών του, που βρίσκονταν στον πρώτο όροφο.
«Η γυναίκα μου ανέβηκε πάνω στο στα ντουλάπια της κουζίνας για να σωθεί και εγώ ήμουν έξω στην αυλή. Βγήκα επτά παρά τέταρτο και ήρθε το νερό ξαφνικά μας πήρε τέσσερα αυτοκίνητα. Εμένα μου έδωσε μία, με πέταξε δεκαπέντε μέτρα μακριά. Ευτυχώς βγήκαν τα παιδιά μου από τον πρώτο όροφο, μου πετάξανε ένα σκοινί και το έδεσαν στη μέση και με κρατήσανε εν ζωή γιατί έπαθα και υποθερμία», αναφέρει.
Η κόρη του γέννησε την ημέρα της καταστροφής
Η οικογένεια βίωσε ακόμη μία δύσκολη στιγμή, καθώς η κόρη του κ. Μάινα, που βρισκόταν στον τελευταίο μήνα της εγκυμοσύνης της, γέννησε την ίδια ημέρα.
Όπως εξήγησε, η νεαρή γυναίκα είχε παραμείνει στον πρώτο όροφο και δεν είχε κατέβει στο ισόγειο, όπου βρίσκονταν οι γονείς της.
«Ευτυχώς ήταν στον μήνα της και ευτυχώς δεν είχε κατέβει από τον πρώτο όροφο στο ισόγειο που μέναμε εμείς, που κατέβαινε και καθόταν μαζί με τη γυναίκα μου. Εγώ έφευγα εκείνη την ώρα για τη δουλειά».
Η πεθερά του, αντίθετα, δεν κατάφερε να σωθεί από τα ορμητικά νερά.
«Πήγαμε δικαστήρια, τραβηχτήκαμε – Αποτέλεσμα ακόμα μηδέν»
Ο Μιχάλης Μάινας εξέφρασε την απογοήτευσή του για την πορεία της υπόθεσης στη Δικαιοσύνη, υποστηρίζοντας ότι οι προσπάθειες των πληγέντων δεν έχουν αποφέρει το αποτέλεσμα που περίμεναν.
«Πήγαμε δικαστήρια, τραβηχτήκαμε. Αποτέλεσμα ακόμα μηδέν».
Παράλληλα, ανέφερε ότι ο ίδιος δεν έχει λάβει οικονομική αποζημίωση για όσα υπέστη από την καταστροφή.
«Λένε ότι έχουμε πάρει λεφτά, έχουμε κάνει. Εγώ σας πληροφορώ, μιλάω για τον εαυτό μου. Ούτε ένα ευρώ από θέμα αποζημιώσεων. Δικαιοσύνη δεν υπάρχει, το λέω παντού και το ξαναλέω όποτε μπορώ, σε κάθε ευκαιρία. Δεν υπήρχε και δεν υπάρχει όσο υπάρχει ένα σάπιο σύστημα χρόνια τώρα που μας κυβερνάει», τονίζει.
Οι ζωγραφιές των μαθητών και το μήνυμα να μη χαθεί η μνήμη
Κατά τη διάρκεια της εκδήλωσης, ο κ. Μάινας φρόντιζε να στερεώνει με μικρά χαλίκια τις ζωγραφιές των παιδιών που είχαν αναποδογυρίσει από τον αέρα.
Για τον ίδιο, η συμμετοχή των μαθητών έχει ξεχωριστή σημασία, καθώς βοηθά τις νεότερες γενιές να γνωρίσουν την τραγωδία.
«για να θυμούνται τι έγινε και για να μην ξεχάσουμε», ανέφερε, εκφράζοντας τον φόβο ότι, εάν δεν διατηρηθεί η μνήμη, μια αντίστοιχη καταστροφή μπορεί να επαναληφθεί.
«θα ξαναγίνει, δεν υπάρχει περίπτωση».
Συνδέοντας τη μνήμη των 25 θυμάτων με την ανάγκη κοινωνικής κινητοποίησης, εξέφρασε και τον προβληματισμό του για τη στάση των νεότερων γενεών.
«Γιατί όταν ήμουν νέος πηγαίναμε σε διαδηλώσεις, κάναμε κινητοποιήσεις, τώρα δεν βλέπω τίποτα. Καταντήσανε τη νεολαία αδιάφορη», καταλήγει.
και Facebook 
