Για την Παναγιώτα Γκότση, η ιατρική δεν ασκείται ανάμεσα σε διαδρόμους νοσοκομείου, ασανσέρ και οργανωμένα εξεταστήρια. Το «ιατρείο» της βρίσκεται στην καρδιά του φαραγγιού της Σαμαριάς, εκεί όπου ένα επείγον περιστατικό μπορεί να σημαίνει τρέξιμο χιλιομέτρων πάνω στο μονοπάτι, με τον απαραίτητο εξοπλισμό στην πλάτη και τον χρόνο να μετρά αντίστροφα.
Η νεαρή γιατρός από την Αθήνα επέλεξε συνειδητά αυτή τη διαφορετική καθημερινότητα. Δεν κατάγεται από την Κρήτη, ωστόσο η αγάπη της για το νησί, τη φύση και την πεζοπορία ήταν καθοριστική όταν είδε την προκήρυξη για τη θέση.
Όπως εξηγεί στο ygeiamou.gr, δεν αντιμετώπισε την ευκαιρία ως μία συνηθισμένη επαγγελματική θέση, αλλά ως μία εμπειρία που συνδύαζε όλα όσα την έλκυαν.
«Το είδα σαν μία πολύ ξεχωριστή εμπειρία. Είναι ένα δώρο που απλώς το κάνω και σαν δουλειά», αναφέρει χαρακτηριστικά.
Ιατρική χωρίς τις «ασφάλειες» ενός νοσοκομείου
Τα περισσότερα περιστατικά που καλείται να αντιμετωπίσει είναι άμεσα συνδεδεμένα με τη δυσκολία της διαδρομής.
Διαστρέμματα, τραυματισμοί στα γόνατα, πτώσεις και κατάγματα βρίσκονται ανάμεσα στα συχνότερα προβλήματα, ενώ δεν λείπουν περιπτώσεις αφυδάτωσης, θερμικής εξάντλησης και θερμοπληξίας.
Η πραγματική δυσκολία, όμως, δεν βρίσκεται πάντοτε στη φύση του περιστατικού.
Βρίσκεται στις συνθήκες κάτω από τις οποίες πρέπει να δοθεί η βοήθεια.
Σε αντίθεση με ένα νοσοκομείο ή ένα Κέντρο Υγείας, στο φαράγγι δεν υπάρχει μια ολόκληρη υποδομή λίγα μέτρα πίσω από τον γιατρό.
Αν κάποιος καταρρεύσει σε απομακρυσμένο σημείο, η γιατρός πρέπει να πάρει τον απαραίτητο εξοπλισμό και να κινηθεί με τα πόδια προς το μέρος του.
«Μπορεί να χρειαστεί να τρέξεις στο μονοπάτι», περιγράφει, εξηγώντας ότι σε τέτοιες περιπτώσεις η μάχη με τον χρόνο αποκτά εντελώς διαφορετική σημασία.
Ο εξοπλισμός στο ιατρείο της Σαμαριάς, πάντως, όπως επισημαίνει, είναι επαρκής, ενώ πριν από την έναρξη της περιόδου λειτουργίας του φαραγγιού γίνεται οργανωμένη προμήθεια φαρμάκων και απαραίτητων υλικών.
Η στιγμή που ακούστηκε στον ασύρματο: «Καρδιακή ανακοπή»
Ένα από τα δυσκολότερα περιστατικά που χρειάστηκε να διαχειριστεί φέτος αποτυπώνει με τον πιο χαρακτηριστικό τρόπο το μέγεθος της ευθύνης.
Μέσω του ασυρμάτου έφτασε η πληροφορία για έναν 54χρονο Έλληνα πεζοπόρο που είχε υποστεί καρδιακή ανακοπή περίπου στο 9,5ο χιλιόμετρο της διαδρομής.
Το σημείο βρισκόταν περίπου 2,5 χιλιόμετρα μακριά από το ιατρείο.
Σύμφωνα με τη γιατρό, ο άνδρας είχε βαρύ καρδιολογικό ιστορικό, έχοντας υποβληθεί σε τοποθέτηση τριών stent και έχοντας βηματοδότη.
Νωρίτερα είχε αισθανθεί αδιαθεσία και του είχε συστηθεί έντονα να απευθυνθεί στο ιατρείο, ωστόσο συνέχισε την πορεία του. Λίγο αργότερα κατέρρευσε.
Η Παναγιώτα Γκότση, μαζί με εργαζομένους του φαραγγιού, έφτασε στο σημείο μεταφέροντας οξυγόνο και τον αναγκαίο εξοπλισμό.
Οι πρώτες βοήθειες δόθηκαν επιτόπου και στη συνέχεια οργανώθηκε η μεταφορά του στο Νοσοκομείο Χανίων, με την περιπέτειά του να έχει τελικά αίσιο τέλος.
Όταν η διακομιδή γίνεται ολόκληρη επιχείρηση
Η απομάκρυνση ενός ασθενούς από το φαράγγι δεν είναι απλή διαδικασία.
Ανάλογα με το σημείο και τη σοβαρότητα του περιστατικού, μπορεί να χρησιμοποιηθούν ζώα που βρίσκονται στον οικισμό ή φορείο, ενώ στις πλέον σοβαρές περιπτώσεις υπάρχει δυνατότητα αεροδιακομιδής.
Η γεωγραφία της Σαμαριάς καθορίζει σε μεγάλο βαθμό κάθε απόφαση.
Το βραχώδες έδαφος, η μεγάλη απόσταση, η θερμοκρασία και η συνεχής καταπόνηση κάνουν τη διαδρομή ιδιαίτερα απαιτητική ακόμη και για ανθρώπους με εμπειρία στην πεζοπορία.
Δεν είναι λίγοι, όπως περιγράφει η γιατρός, εκείνοι που φτάνουν στο φαράγγι έχοντας υποτιμήσει τη δυσκολία του.
«Δεν το περίμενα έτσι», είναι μία από τις φράσεις που ακούει συχνά από επισκέπτες.
Για τον λόγο αυτό, από την αρχή της διαδρομής γίνεται σύσταση στους πεζοπόρους να σταματούν εγκαίρως εάν αισθανθούν ότι δεν μπορούν να συνεχίσουν. Στα πρώτα χιλιόμετρα η επιστροφή είναι ακόμη εφικτή. Όσο κάποιος προχωρά βαθύτερα, τα δεδομένα αλλάζουν.
Δεκαπέντε ημέρες απομονωμένη στη Σαμαριά
Η ίδια περνά 15 συνεχόμενες ημέρες μέσα στο φαράγγι, πριν αντικατασταθεί από τον δεύτερο γιατρό με τον οποίο μοιράζονται τη θέση.
Μαζί τους παραμένουν δασοφύλακες, νοσηλευτές και επιτηρητές.
Όταν οι τελευταίοι επισκέπτες αποχωρούν, η Σαμαριά αλλάζει εντελώς πρόσωπο.
Η πολυκοσμία εξαφανίζεται και στη θέση της μένουν η απόλυτη ησυχία, η φύση και μια απομόνωση που για πολλούς θα μπορούσε να είναι δύσκολη.
Για την Παναγιώτα Γκότση, ωστόσο, είναι ένα από τα στοιχεία που κάνουν αυτή την εμπειρία μοναδική.
«Είναι μαγεία να μένεις μέσα στο φαράγγι», λέει, μιλώντας ιδιαίτερα για τον νυχτερινό ουρανό της Σαμαριάς, τον οποίο περιγράφει ως κάτι που δεν είχε ξαναδεί.
«Δεν είναι για όλους»
Η ζωή στη Σαμαριά, πάντως, δεν παρουσιάζεται από την ίδια ως μια ρομαντική περιπέτεια χωρίς δυσκολίες.
Η απομόνωση, η ευθύνη και η ανάγκη να παίρνει κανείς κρίσιμες αποφάσεις χωρίς τις υποδομές ενός νοσοκομείου απαιτούν συγκεκριμένη ψυχοσύνθεση.
Γι’ αυτό και θεωρεί ότι η συγκεκριμένη θέση δεν θα ταίριαζε σε κάθε γιατρό.
Για εκείνη, όμως, η εμπειρία έχει λειτουργήσει και ως μάθημα αυτοπεποίθησης.
Το φαράγγι, όπως λέει, την έχει βοηθήσει να εμπιστευτεί περισσότερο τις δυνατότητές της και να γνωρίζει ότι μπορεί να ανταποκριθεί ακόμη και όταν οι συνθήκες είναι δύσκολες και οι επιλογές περιορισμένες.
«Νιώθω ότι είμαι στο φυσικό μου περιβάλλον και πως ό,τι προκύψει θα μπορέσω να το διαχειριστώ», σημειώνει.
Και όταν ερωτάται εάν θα επέλεγε ξανά την ίδια διαδρομή, η απάντηση είναι ξεκάθαρη:
«Θα το ξανάκανα».
Ίσως τελικά η ίδια η φράση με την οποία περιγράφει τη ζωή της μέσα στη Σαμαριά να συνοψίζει καλύτερα όλη την εμπειρία:
«Στο μυαλό μου ισοδυναμεί με την απόλυτη ελευθερία».
ygeiamou.gr
και Facebook 
