Η παγκόσμια κοινή γνώμη παρακολουθεί με ανησυχία την πολιτική αναστάτωση που επικρατεί το τελευταίο διάστημα στις χώρες-πρωταγωνιστές του πολέμου στη Μέση Ανατολή, την Αμερική και το Ισραήλ. Στις ΗΠΑ, για την επόμενη μέρα μετά την ήττα Τραμπ στις ενδιάμεσες εκλογές, και στο Ισραήλ, όπου αναζητούνται ισορροπίες και κυβέρνηση σε ένα ταραγμένο πολιτικό σκηνικό.
Την ίδια ώρα, παρακολουθούμε την Ευρώπη, που μοιάζει με καζάνι που βράζει, με διαδηλώσεις και συγκρούσεις, ενώ κυβερνοεπιθέσεις και απειλές για βόμβες σε επιβατικές πτήσεις έχουν πλέον καθιερωθεί στην ημερήσια διάταξη. Ένα ευρωπαϊκό περιβάλλον γεμάτο αβεβαιότητες καθιερώνει την ύπαρξη ενός οργανωμένου σχεδίου για τη μετατροπή της «Γηραιάς Ηπείρου» σε ένα απέραντο τοπίο ανασφάλειας και φόβου.
Ενώ όλα αυτά συμβαίνουν στη Δύση και στην Ανατολή, η Ελλάδα ζει στον δικό της κόσμο, μοιάζοντας εγκλωβισμένη σε μια ιδιότυπη πολιτική και κοινωνική ακινησία. Ζει σε περίοδο μηδενιστικής πολιτικής εμμονής, που δεν την αφήνει να ξεφύγει από τον παλαιό κομματικό της εαυτό. Αναφερόμαστε στην κριτική που δέχεται η κυβέρνηση για την αντιμετώπιση των αλλεπάλληλων αποκαλύψεων κυκλωμάτων, υποθέσεων διαφθοράς και φοροδιαφυγής.
Αναπτύσσονται θεωρίες συνωμοσίας επειδή οι κρατικές υπηρεσίες επιτέλους ξεκίνησαν να κάνουν τη δουλειά τους. Τα κυκλώματα που έρχονται στο φως τις τελευταίες ημέρες έχουν πολλές διαστάσεις, από καθαρά οικονομικές μέχρι παραβάσεις του κοινού Ποινικού Δικαίου.
Το πεδίο δράσης εκτείνεται από τις καταγγελίες για στημένους αθλητικούς αγώνες μέχρι τη φοροδιαφυγή εκατοντάδων εκατομμυρίων και την εμπλοκή δημόσιων λειτουργών. Ποιος, όμως, είναι ο δημόσιος διάλογος και η κριτική που προτάσσει η αντιπολίτευση γι’ αυτά τα περιστατικά;
Όταν ανακοινώνονται μέτρα κατά της φοροδιαφυγής, εξανίστανται όλοι πως η κυβέρνηση κυνηγάει «τα μικρά ψάρια», δηλαδή τους μεροκαματιάρηδες. Όταν μπαίνουν στο στόχαστρο επιχειρήσεις με τζίρους εκατομμυρίων, κατηγορούν την κυβέρνηση πως τα έβαλε με τους μεγάλους για να αλλάξει την ατζέντα, δηλαδή να στρέψει το ενδιαφέρον της κοινής γνώμης από το τουρκολιβυκό μνημόνιο σε άλλες κατευθύνσεις.
Λένε ότι η κυβέρνηση προσπαθεί να «θάψει» το θέμα, την ώρα που ο πρωθυπουργός το έβαζε στην παγκόσμια ατζέντα, στο Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ.
Στον ίδιο μηδενιστικό κύκλο κινείται η συζήτηση για όλα τα προβλήματα και τα θέματα της τρέχουσας επικαιρότητας. Η ακρίβεια στην Ελλάδα δεν έχει σχέση με τον διεθνή πληθωρισμό, ούτε με τους πολέμους και τις άλλες γεωπολιτικές αναταράξεις.
Σύμφωνα με την αντιπολίτευση, η ακρίβεια είναι αποκλειστικά ελληνικό φαινόμενο, για το οποίο φταίνε ο πρωθυπουργός και η κυβέρνηση, που τα κάνουν όλα λάθος.
Είναι εμφανείς οι προθέσεις εκείνων που προσπαθούν, με αντιπολιτευτική τακτική, να χτυπήσουν την κυβέρνηση, ανακαλύπτοντας συνεχώς ιδιοτελή πολιτικά συμφέροντα πίσω από τις επιτυχείς εξαρθρώσεις κυκλωμάτων.
Οι διωκτικές Αρχές, η Αστυνομία, η Δικαιοσύνη, η ΑΑΔΕ και άλλες υπηρεσίες δεν κάνουν κάτι διαφορετικό, απλά κάνουν τη δουλειά τους. Δηλαδή, κάνουν αυτό που έχουν υποχρέωση με βάση την άσκηση των αρμοδιοτήτων τους.
Δεν ακολουθούν καμία οδηγία, ούτε κάνουν διακρίσεις. Αξιοποιούν κάθε πληροφορία, από την έρευνα στα υπάρχοντα στοιχεία μέχρι τη διασταύρωση και την τεκμηρίωση των αποδείξεων, με γνώμονα τη λογική και τη δικαιοσύνη.
Σε πολλές χώρες του δυτικού κόσμου, η διακομματική συνεννόηση κυριαρχεί μεταξύ των κομμάτων που βρίσκονται στην αντιπολίτευση και εκείνου που βρίσκεται στην εξουσία.
Η αναγνώριση των θετικών έργων του πολιτικού αντιπάλου δεν σημαίνει πολιτική υποχώρηση. Σημαίνει ότι υπηρετείς το εθνικό συμφέρον και το τοποθετείς πάνω από την προσωπική πολιτική σκοπιμότητα.
Αυτός ο γενναίος πολιτικός πολιτισμός περιμένουμε να επικρατήσει και στην Ελλάδα…
Ηράκλειο, 12-11-2026
Μαρίνος Παττακός
και Facebook 
