28η Οκτωβρίου: Ο Κρητικός αξιωματικός που έμαθε στο μέτωπο ότι έγινε πατέρας – Οι συγκινητικές επιστολές

Τη γέννηση του πρώτου του παιδιού πληροφορήθηκε μέσα από ένα γράμμα ο Δημήτρης Κασσαπάκης, ανθυπολοχαγός του Πυροβολικού από τη Ροδιά Ηρακλείου, ενώ υπηρετούσε στο Αλβανικό Μέτωπο το 1941. Οι επιστολές που έστελνε στην οικογένειά του, με τη σφραγίδα της στρατιωτικής λογοκρισίας, διασώζουν προσωπικές στιγμές ενός Κρητικού αξιωματικού που είχε αναχωρήσει για τον πόλεμο αφήνοντας πίσω την έγκυο σύζυγό του.

Την ιστορία είχε αφηγηθεί στο ΑΠΕ-ΜΠΕ το 2019 ο γιος του, Γιάννης Κασσαπάκης, ο οποίος διατηρεί στο οικογενειακό αρχείο τις επιστολές του πατέρα του και στρατιωτικά έγγραφα της εποχής.

Ο Δημήτρης Κασσαπάκης ήταν 33 ετών όταν επιστρατεύτηκε, το καλοκαίρι του 1940. Πριν ακόμη από την 28η Οκτωβρίου είχε μετακινηθεί προς το μέτωπο, όπου βρισκόταν όταν ξέσπασε ο ελληνοϊταλικός πόλεμος.

Σύμφωνα με τον γιο του, είχε προηγουμένως αναλάβει την επιστράτευση των ζώων στον Νομό Λασιθίου, τα οποία προορίζονταν για τη μεταφορά εφοδίων και την υποστήριξη των στρατιωτικών επιχειρήσεων.

Η διαταγή επιστράτευσης από τον Δεκέμβριο του 1939

Ανάμεσα στα ντοκουμέντα που φυλάσσει η οικογένεια βρίσκεται διαταγή του Γενικού Επιτελείου Στρατού με ημερομηνία 11 Δεκεμβρίου 1939, στην οποία γινόταν ήδη αναφορά στο ενδεχόμενο επιστράτευσης.

Το έγγραφο ενημέρωνε τους μόνιμους και έφεδρους αξιωματικούς ότι, λόγω ματαίωσης της προμήθειας ειδών εστίασης, θα έπρεπε σε περίπτωση κινητοποίησης να διαθέτουν δικό τους βασικό εξοπλισμό.

Χαρακτηριστικά αναφερόταν:

«Ματαιωθείσης της προμηθείας κιβωτίων εστιάσεως αξ/κών διά Λόχους οικονομίας να γνωστοποιηθή εις άπαντας τους αξ/κούς μόνιμους και εφέδρους ότι εις ενδεχόμενην επιστράτευσιν δέον να ώσιν εφοδιασμένοι εξ ιδίων διά των πλέον απαραιτήτων ατομικών ειδών εστιάσεως».

Η διαταγή έφερε την υπογραφή του υπαρχηγού Κ. Πλατή, με εντολή υπουργού.

«Εσύ φρόντισε να γεννήσεις καλά»

Στις 15 Νοεμβρίου 1940, ο Δημήτρης Κασσαπάκης έγραψε στη σύζυγό του, Ελένη, από το μέτωπο.

Στην αρχή της επιστολής η τοποθεσία είχε διαγραφεί από τη στρατιωτική λογοκρισία, όπως συνέβαινε και σε άλλα γράμματά του που έφταναν με την ένδειξη «Ελογοκρίθη».

Ο αξιωματικός αναφερόταν στην αγωνία του αποχωρισμού, αλλά και στην επιθυμία του να ολοκληρωθεί νικηφόρα ο πόλεμος.

«Δεν σου αποκρύπτω πως κι εγώ βέβαια στεναχωρούμαι λίγο που είμαι μόνος, αλλά εφόσον μας εκάλεσε η πατρίς μας να εκτελέσομεν ένα καθήκον πρέπει όλοι μαζί, χωρίς να γογγύζουμεν να προσφέρωμεν τα πάντα για να φέρωμεν εις πέρας το έργον που έχομεν αναλάβει».

Στην ίδια επιστολή έγραφε:

«Πίστεψέ με πως θα είναι η ευτυχέστερη στιγμή της ζωής μου όταν ακούσω πως ρίξαμε τους Ιταλούς στη θάλασσα».

Αμέσως μετά, το ενδιαφέρον του στρεφόταν στη γυναίκα του και στο παιδί που περίμεναν.

«Εσύ φρόντισε να γεννήσεις καλά, μην πάθεις τίποτα. Γράψε μου εάν θέλεις λεπτά».

Της εξηγούσε ότι ενδεχομένως να κατάφερνε να πάρει άδεια και να κατέβει στο Ηράκλειο, ενώ, αν δεν μπορούσε να την επισκεφθεί στη Ροδιά, θα προσπαθούσε να επικοινωνήσει τηλεφωνικά.

Επειδή δεν είχε τη δυνατότητα να της στείλει χρήματα ταχυδρομικώς, σκεφτόταν να τα μεταφέρει μέσω κάποιου συγχωριανού.

Οι οδηγίες του προς την Ελένη ήταν ιδιαίτερα συγκεκριμένες:

«Επαναλαμβάνω, να φροντίσεις να περνάς καλά, να μην γκρεμισθής πουθενά, να βρεις φαγητά που να μην σε βλάπτουν, κυρίως φρούτα, και να φροντίζης να τρως».

Στο τέλος έστελνε χαιρετισμούς στους συγγενείς, φιλούσε συμβολικά το χέρι της μητέρας του και υπέγραφε απλά: «Σε φιλώ, Μήτσος».

Η επιστολή της 14ης Μαρτίου 1941: «Έμαθα πως εγέννησε η γυναίκα μου»

Λίγους μήνες αργότερα, στις 14 Μαρτίου 1941, ο Κρητικός ανθυπολοχαγός έγραψε αυτή τη φορά στη μητέρα του.

Είχε μόλις πληροφορηθεί τη γέννηση του γιου του.

«Με μεγάλη χαρά πήρα σήμερα πάλι γράμμα σου, που είχα να λάβω τόσο καιρό τώρα. Επίσης με ανακούφισι έμαθα πως εγέννησε η γυναίκα μου».

Στη συνέχεια αναφερόταν στις δυσκολίες που είχε αντιμετωπίσει η οικογένεια κατά την απουσία του.

«Φαντάζομαι τα βάσανά σου και τις φασαρίες σου. Τέλος πάντων. Όλα αυτά θα τα ξεχάσεις αφού τέλος πάντων τώρα έχομεν μαζί με τα τόσα άλλα παιδιά και το δικό μου. Γνήσιο απόγονό σας».

Ο Δημήτρης Κασσαπάκης δεν έκρυβε την επιθυμία του να επιστρέψει και να μοιραστεί από κοντά τη χαρά των συγγενών του.

«Θα ήθελα, μητέρα, να ήμουν αυτού για να δω την χαρά της Κωσταντίας, του πεθερού μου, κ.λπ. Ελπίζω στο Θεό πως κάποτε θα τελειώσωμεν απ’ εδώ και θα βρεθώ μαζί σας να συνεωρτάσωμεν το ευχάριστον γεγονός».

Από την Κορυτσά και τους Αγίους Σαράντα στην επιστροφή

Όπως ανέφερε ο Γιάννης Κασσαπάκης, ο πατέρας του και η μονάδα του συγκαταλέγονταν στους πρώτους που εισήλθαν στην Κορυτσά και στους Αγίους Σαράντα κατά τις επιχειρήσεις του ελληνοϊταλικού πολέμου.

Μετά τη γερμανική εισβολή και την κατάρρευση του μετώπου, ο αξιωματικός ανέλαβε να οδηγήσει συντεταγμένα τους άνδρες του προς την επιστροφή.

Σύμφωνα με την οικογενειακή μαρτυρία, κατάφερε να φτάσει με τον λόχο του στο Ναύπλιο, όπου συγκέντρωσε τους Κρητικούς στρατιώτες.

Εκεί νοίκιασαν ένα καΐκι και ταξίδεψαν νύχτα μέχρι τα Χανιά.

Κρυφά στην Κρήτη μέχρι τον Οκτώβριο του 1941

Η άφιξη στο νησί δεν σήμανε το τέλος της περιπέτειας, καθώς η Κρήτη βρισκόταν πλέον υπό γερμανική κατοχή.

Ο Δημήτρης Κασσαπάκης και οι υπόλοιποι στρατιώτες χρειάστηκε να κρύβονται, ενώ μέλη της Αντίστασης τους βοήθησαν να εξασφαλίσουν πολιτικά ρούχα και πλαστές ταυτότητες.

Ο γιος του είχε περιγράψει στο ΑΠΕ-ΜΠΕ:

«Αντάρτες τούς εφοδίασαν με πολιτικά ρούχα και ψεύτικες ταυτότητες και έτσι κατάφερε και ο ίδιος μετά από μέρες που περπατούσε, να φτάσει στο χωριό μας τη Ροδιά, τον Οκτώβριο του 1941».

Έτσι, περισσότερο από έναν χρόνο μετά την επιστράτευσή του και αρκετούς μήνες αφότου πληροφορήθηκε τη γέννηση του γιου του, ο Κρητικός αξιωματικός κατάφερε να επιστρέψει στον τόπο του.