Γιατί ο Τραμπ «φρέναρε» τον πόλεμο: Η κρυφή αλήθεια για τις αμερικανικές απώλειες στον Περσικό Κόλπο

Για εβδομάδες, η δημόσια εικόνα που επιχειρήθηκε να περάσει από την Ουάσιγκτον ήταν ότι οι ΗΠΑ πέτυχαν τους στρατηγικούς τους στόχους απέναντι στο Ιράν, επιβάλλοντας ένα βαρύ πλήγμα στις στρατιωτικές υποδομές της Τεχεράνης και οδηγώντας την ιρανική ηγεσία σε αναδίπλωση. 

Όμως όσο περνά ο χρόνος, νέα στοιχεία από διεθνή μέσα ενημέρωσης, δορυφορικές εικόνες και ανεξάρτητες έρευνες αποκαλύπτουν μια πολύ πιο σύνθετη και δυσάρεστη πραγματικότητα για την αμερικανική πλευρά.

Μία πραγματικότητα που σε συνδυασμό με τις αφόρητες οικονομικές επιπτώσεις του πολέμου (κυρίως λόγω του Ορμούζ), καταδεικνύει τους πραγματικούς λόγους που ο Τραμπ σταμάτησε τον πόλεμο που αφρόνως ξεκίνησε με τον Μπένζαμιν Νετανιάχου.

Και εξηγούν γιατί σχεδόν μόνοι τους οι Αμερικανοί πάνε από εκεχειρία σε εκεχειρία και επιπλέον απορρίπτουν τις παρανοϊκές πιέσεις του Ισραηλινού πρωθυπουργού για επανέναρξη των πολεμικών επιχειρήσεων.

Η σημαντικότερη αποκάλυψη ήρθε από έρευνα της Washington Post, η οποία βασίστηκε σε ανάλυση δορυφορικών εικόνων από ολόκληρη τη Μέση Ανατολή. Σύμφωνα με τα ευρήματα, οι ιρανικές επιθέσεις προκάλεσαν ζημιές ή καταστροφές σε τουλάχιστον 228 αμερικανικές στρατιωτικές εγκαταστάσεις, κτίρια και συστήματα σε 15 διαφορετικές βάσεις στην περιοχή. Στους στόχους περιλαμβάνονταν υπόστεγα αεροσκαφών, στρατώνες, αποθήκες καυσίμων, συστήματα επικοινωνιών, ραντάρ, ακόμη και μέσα αεράμυνας που θεωρούνται από τα ακριβότερα και δυσκολότερα αντικαταστάσιμα οπλικά συστήματα των ΗΠΑ.

Δυσθεώρητη η κλίμακα των καταστροφών

Ακόμη πιο εντυπωσιακό είναι ότι η έρευνα καταλήγει στο συμπέρασμα πως η κλίμακα των καταστροφών ήταν σημαντικά μεγαλύτερη από εκείνη που είχε παραδεχθεί δημοσίως η αμερικανική κυβέρνηση. Οι δορυφορικές εικόνες δείχνουν ότι οι ιρανικοί πύραυλοι και drones δεν έπληξαν τυχαίους στόχους, αλλά κρίσιμες υποδομές υψηλής αξίας, επιλέγοντας σημεία που απαιτούν χρόνο και τεράστια κονδύλια για να αποκατασταθούν.

Στις συνολικές απώλειες και ζημιές που αποδίδονται στη σύγκρουση, ορισμένοι αναλυτές συμπεριλαμβάνουν και τα προβλήματα που φέρεται να αντιμετώπισε το αεροπλανοφόρο USS Gerald R. Ford, όπου ξέσπασε φωτιά κατά την παρατεταμένη παραμονή του στη θάλασσα, με αποτέλεσμα περίπου 600 ναύτες να βρεθούν για ημέρες σε ιδιαίτερα δύσκολες συνθήκες, πριν το πλοίο αποχωρήσει τελικά από την περιοχή.

Οι απώλειες δεν περιορίστηκαν στις υποδομές. Σύμφωνα με τα ίδια στοιχεία, επτά Αμερικανοί στρατιωτικοί έχασαν τη ζωή τους και περισσότεροι από 400 τραυματίστηκαν κατά τη διάρκεια των επιθέσεων που εξαπέλυσε η Τεχεράνη εναντίον αμερικανικών στόχων στον Περσικό Κόλπο και στη Μέση Ανατολή. Πρόκειται για τις βαρύτερες αμερικανικές απώλειες στην περιοχή εδώ και πολλά χρόνια. Παράλληλα, διάφορες αναλύσεις και δημοσιεύματα κάνουν λόγο και για σημαντικές υλικές απώλειες που δεν αποτυπώνονται μόνο στον αριθμό των κατεστραμμένων κτιρίων. Μεταξύ αυτών αναφέρονται ζημιές σε αεροσκάφη που βρίσκονταν σε υπόστεγα ή σε χώρους στάθμευσης, καταστροφές σε συστήματα επικοινωνιών και διοίκησης, απώλειες σε εξοπλισμό ηλεκτρονικού πολέμου, καθώς και φθορές σε συστοιχίες αεράμυνας και ραντάρ υψηλής αξίας.

Ορισμένες εκτιμήσεις υποστηρίζουν ότι το συνολικό κόστος αποκατάστασης των ζημιών και αντικατάστασης εξοπλισμού ανέρχεται σε αρκετά δισεκατομμύρια δολάρια, ενώ ιδιαίτερα δαπανηρή ήταν και η κατανάλωση μεγάλου αριθμού πυραύλων αναχαίτισης για την αντιμετώπιση των ιρανικών επιθέσεων. Επιπλέον, στρατιωτικοί αναλυτές επισημαίνουν ότι οι επιχειρησιακές απώλειες περιλάμβαναν και την προσωρινή αχρήστευση κρίσιμων εγκαταστάσεων, γεγονός που περιόρισε για σημαντικό χρονικό διάστημα τις δυνατότητες των αμερικανικών δυνάμεων σε ορισμένες περιοχές της Μέσης Ανατολής.

Έρμαιο στις ιρανικές επιθέσεις οι αμερικανικές βάσεις

Ιδιαίτερο ενδιαφέρον έχει το γεγονός ότι οι επιθέσεις του Ιράν ανέτρεψαν μια βασική παραδοχή του αμερικανικού στρατιωτικού σχεδιασμού: ότι οι μεγάλες βάσεις των ΗΠΑ στην περιοχή ήταν ουσιαστικά απρόσβλητες. Αντίθετα, τα χτυπήματα απέδειξαν πως ακόμη και οι πιο καλά προστατευμένες εγκαταστάσεις μπορούν να δεχθούν μαζικά πλήγματα από συνδυασμό βαλλιστικών πυραύλων, drones και επιθέσεων κορεσμού, δηλαδή ταυτόχρονων ή μαζικών επιθέσεων με μεγάλο αριθμό πυραύλων και μη επανδρωμένων αεροσκαφών, με στόχο να υπερφορτωθούν τα συστήματα αεράμυνας και να αδυνατούν να αναχαιτίσουν όλους τους εισερχόμενους στόχους, επιθέσεων.

Αυτό είναι ίσως και το στοιχείο που εξηγεί καλύτερα γιατί ο Ντόναλντ Τραμπ, παρά τη σκληρή ρητορική και τις αρχικές δηλώσεις περί ολοκληρωτικής νίκης, επέλεξε τελικά να σταματήσει την κλιμάκωση και να οδηγηθεί σε κατάπαυση του πυρός.

Η επίσημη αμερικανική θέση ήταν ότι οι βασικοί στόχοι είχαν επιτευχθεί. Ωστόσο, πίσω από τις δημόσιες δηλώσεις, η πραγματικότητα φαίνεται πως ήταν διαφορετική. Κάθε επιπλέον εβδομάδα πολέμου αύξανε δραματικά το κόστος για τις αμερικανικές δυνάμεις, ενώ οι επιθέσεις του Ιράν συνέχιζαν να προκαλούν ζημιές σε βάσεις, αεροσκάφη, ραντάρ και κρίσιμες υποδομές. Ταυτόχρονα, η Ουάσιγκτον αναγκαζόταν να δαπανά τεράστιους αριθμούς πανάκριβων πυραύλων αναχαίτισης για να αντιμετωπίζει τις συνεχείς επιθέσεις.

Πιο κοντά σε καθαρή ήττα, παρά σε οποιαδήποτε μορφή νίκης

Το πρόβλημα δεν ήταν μόνο στρατιωτικό αλλά και πολιτικό. Ένας πόλεμος που ξεκίνησε με την υπόσχεση μιας γρήγορης και αποφασιστικής επιχείρησης κινδύνευε να μετατραπεί σε μακρόχρονη φθορά, χωρίς σαφή προοπτική οριστικής νίκης. Για την ακρίβεια, είναι πιο κοντά σε μία καθαρή ήττα παρά σε οποιαδήποτε μορφή νίκης.

Την ίδια στιγμή, οι τιμές της ενέργειας εκτινάσσονταν, η ναυσιπλοΐα στα Στενά του Ορμούζ παρέμενε υπό πίεση και η αμερικανική οικονομία δεχόταν νέες επιβαρύνσεις.

Το πιο ανησυχητικό για την Ουάσιγκτον ήταν ότι, παρά τα μαζικά αμερικανικά και ισραηλινά πλήγματα, το Ιράν διατήρησε σημαντικό μέρος των στρατιωτικών του δυνατοτήτων και άρχισε γρήγορα να αποκαθιστά κρίσιμες εγκαταστάσεις. Δορυφορικές εικόνες των τελευταίων εβδομάδων δείχνουν εργασίες αποκατάστασης σε υπόγειες βάσεις πυραύλων και στρατιωτικές υποδομές που θεωρούνταν ότι είχαν εξουδετερωθεί.

Έτσι, ο πραγματικός λόγος της παύσης των επιχειρήσεων δεν φαίνεται να ήταν μόνο η επίτευξη των αμερικανικών στόχων. Ήταν και η διαπίστωση ότι η συνέχιση του πολέμου θα μπορούσε να οδηγήσει σε ακόμη μεγαλύτερες απώλειες, χωρίς εγγύηση στρατηγικού αποτελέσματος. Με άλλα λόγια, η Ουάσιγκτον διαπίστωσε ότι το κόστος της συνέχισης άρχιζε να ξεπερνά το πιθανό όφελος.

Η εικόνα που αναδύεται σήμερα απέχει αισθητά από το αφήγημα μιας εύκολης αμερικανικής επικράτησης. Οι ΗΠΑ παραμένουν η ισχυρότερη στρατιωτική δύναμη στον κόσμο, όμως ο πόλεμος με το Ιράν έδειξε ότι ακόμη και μια υπερδύναμη μπορεί να πληρώσει βαρύ τίμημα όταν βρεθεί αντιμέτωπη με έναν αντίπαλο που διαθέτει χιλιάδες πυραύλους, εκτεταμένο δίκτυο drones και τη δυνατότητα να πλήττει ταυτόχρονα δεκάδες στόχους σε ολόκληρη τη Μέση Ανατολή.

Οι δορυφορικές εικόνες, οι απώλειες προσωπικού και οι καταστροφές στις αμερικανικές βάσεις αποκαλύπτουν ότι η σύγκρουση κόστισε πολύ περισσότερο στην Ουάσιγκτον απ’ όσο αρχικά παρουσιάστηκε.

topontiki.gr