Θρήνος στη Μεσαρά: Ραγίζει καρδιές το μοιρολόι για τη 12χρονη Αγλαΐα που «έφυγε» μετά το τροχαίο

Βαθιά συγκίνηση έχει προκαλέσει στην τοπική κοινωνία της Μεσαράς ο τραγικός θάνατος της 12χρονης Αγλαΐας Χαραλαμπάκη, η οποία υπέκυψε στα τραύματά της λίγες ώρες μετά τον σοβαρό τραυματισμό της σε τροχαίο δυστύχημα.

Μεσαρά: «Ποια μαύρη μπόρα πέρασε βιολάκι μυρισμένο;» – Συγκλονίζει η μαντινάδα-αποχαιρετισμός στη μικρή Αγλαΐα

Η απώλεια της μικρής έχει βυθίσει στο πένθος την οικογένειά της, τους φίλους, τους συμμαθητές και τους εκπαιδευτικούς της, με την είδηση να προκαλεί σοκ σε ολόκληρη την Κρήτη. Όπως αναφέρουν κάτοικοι της περιοχής, πρόκειται για ένα παιδί γεμάτο ζωή, του οποίου το χαμόγελο «έσβησε» ξαφνικά και άδικα.

Μέσα σε αυτό το κλίμα οδύνης, ο γνωστός μαντιναδολόγος και μουσικός της Κρήτης Αντώνης Κουκλινός αποτύπωσε τον πόνο σε ένα σπαρακτικό μοιρολόι, με τίτλο «Το μοιρολόι τση Μάνας». Οι στίχοι του αποδίδουν με έντονη συναισθηματική φόρτιση τον ανείπωτο θρήνο για την απώλεια ενός παιδιού, αναδεικνύοντας τη βαθιά ριζωμένη παράδοση της Κρήτης να εκφράζει τη λύπη μέσα από τη μαντινάδα.

Το μοιρολόι τση Μάνας…

Κεφάτο και χαρούμενο, εξύπνησες παιδί μου,
κι είπχιες το γαλατάκι σου, όμορφο γιασεμί μου.

Ντύθηκες και χτενίστηκες, όμορφη Θυγατέρα,
να μην αργήσεις στο σχολειό, δε ν’ ήθελες μνιά μέρα.

Έφευγες και χαρούμενο, αποχαιρέτηξά σε,
να πας παιδί μου στο καλό και διαβασμένο νά σαι.

Και κλούθας του Πατέρα σου, παιδί μου να σ’ αφήσει,
όξω απ’ τη πόρτα του σχολειού κι απόκιας να γυρίσει.

Όφου Ντουμάνι και καημός και που να το κατέχω,
ο Χάρος πως περίμενε, μπροστά σου εγώ να τρέχω.

Να μη σ’ αφήσω Κόρη μου, κοντά ντου να σιμώσεις,
να πεταχτώ στη θέση σου, παιδί μου να γλυτώσεις,

Μη φεύγεις Αγλαΐα μου, κοντώ δε ν’ αφοράσαι..?,
δε σκέφτεσαι τη Μάνα σου και δε ντηνε λυπάσαι..?.

Είσαι παιδί μου ανήλικο, μη μου κακοποδώσεις,
πως θα πηγαίνεις στο Σχολιό και πως θα μεγαλώσεις.

Πχιός θα σου βάλει νυφικό, να έχεις την ευκή μου,
στη ν’ Εκκλησία πως θα πας, στο γάμο σου παιδί μου.

Μα πε μου τα κοπέλια σου, πχιός θα στα μεγαλώσει,
στη βάφτισή ντος πχιός θα ‘ρθει, Ονόματα να δώσει.

Πχοί θά νε οι κουμπάροι σου και πχοί Πρωτοσυντέκνοι,
πως θα σπουδάξουνε κι αυτά, να μάθουνε μνιά τέχνη.

Που είσαι Αγλαϊα μου, κοντά σου για να τρέξω,
απού ‘ρχεται Πρωτομαγιά, στεφάνι να σου πλέξω.

Να πας με τα χεράκια σου, λουλούδια να μου κόψεις,
και Μαργαρίτες μπόλικες, να βρείς να μου μαζώξεις.

Να κάμω το στεφάνι σου, να βάλεις στο λαιμό σου,
αντί τα νεκροστέφανα, πού βαλα στο φευγιό σου.