Σκέψεις με αφορμή διάφορα περιστατικά που αναδεικνύουν προβλήματα σχολικού εκφοβισμού και την ανάγκη επαναπροσδιορισμού του ρόλου της παιδείας στάθηκαν αφορμή για έναν βαθύτερο προβληματισμό γύρω από την κατάσταση που επικρατεί σε πολλά σχολεία στη χώρα μας.
Η απουσία αυστηρών και σαφών ορίων διαπαιδαγώγησης μέσα στο σχολικό περιβάλλον δημιουργεί συνθήκες που, δυστυχώς, δεν ευνοούν την καλλιέργεια του σεβασμού, της πειθαρχίας και της αλληλεγγύης.
Παρά την ανησυχητική έκταση του φαινομένου και τις συνεχείς αναφορές του στα μέσα ενημέρωσης, η πολιτεία δεν φαίνεται να έχει λάβει μέχρι σήμερα ουσιαστικά και αποτελεσματικά μέτρα για την αντιμετώπισή του.
Αν γυρίσουμε το ρολόι του χρόνου πολλές δεκαετίες πίσω, οι μεγαλύτεροι θα θυμηθούν και οι νεότεροι θα μάθουν ότι σε ολόκληρη την ελληνική επικράτεια λειτουργούσαν χιλιάδες μονοθέσια ή διθέσια εξατάξια δημοτικά σχολεία. Παρά τις δυσκολίες της εποχής, οι δάσκαλοι και οι δασκάλες εκτός της αγαστής συνεργασίας και σεβασμού που είχαν μεταξύ τους, διατηρούσαν ισχυρό παιδαγωγικό κύρος και είχαν τη δυνατότητα, μετά από συστάσεις και προειδοποιήσεις, να επιβάλλουν πειθαρχικές τιμωρίες για ανάρμοστες πράξεις ή συμπεριφορές. Συχνά μάλιστα, καλούνταν και οι γονείς στο σχολείο, ώστε να ενημερωθούν και να συμβάλλουν στην επίλυση των προβλημάτων.
Η παιδεία στη χώρα μας με έμφαση στην Α βάθμια εκπαίδευση επιβάλλεται να στηρίζεται σε ένα ισορροπημένο παιδαγωγικό σύστημα που να συνδυάζει την ελευθερία με την υπευθυνότητα και τον αμοιβαίο σεβασμό.
Γιάννης Η. Κάκανος
Υπαστυνόμος Β’ ε.α.
και Facebook 
