Κρήτη: Αποχώρηση-παρέμβαση από τον Γιάννη Ευαγγελάτο – «Τέλος στη δικαστική μου διαδρομή» με αιχμές για τη Δικαιοσύνη

Με μια εκτενή και βαθιά προσωπική ανάρτηση, ο τέως πρόεδρος Πρωτοδικών Λασιθίου Γιάννης Ευαγγελάτος ανακοίνωσε την αποχώρησή του από το δικαστικό σώμα, βάζοντας –όπως ο ίδιος σημειώνει– «τέλος στη δικαστική του διαδρομή» νωρίτερα από το αναμενόμενο.

Ύστερα από περισσότερα από είκοσι χρόνια υπηρεσίας σε οκτώ δικαστήρια, στην Αθήνα και στην περιφέρεια, ο ίδιος επιλέγει να κλείσει τον κύκλο του με μια δημόσια τοποθέτηση που ήδη συζητείται στον νομικό κόσμο. Στην παρέμβασή του δεν περιορίζεται σε έναν απολογισμό πορείας, αλλά θέτει ευθέως ερωτήματα για τη λειτουργία και την αντοχή της ελληνικής Δικαιοσύνης.

Ο Γιάννης Ευαγγελάτος είχε απασχολήσει και στο παρελθόν τον δημόσιο διάλογο, όταν μετέτρεψε σε βιβλίο την υπόθεση ενός Κρητικού που φυλακίστηκε άδικα, στο έργο του «Αθώος με όλα τα γράμματα κεφαλαία». Τότε είχε δηλώσει πως «όταν ένας αθώος καταδικάζεται και μπαίνει άδικα στη φυλακή δεν είναι σφάλμα, είναι έγκλημα». Σήμερα, με την αποχώρησή του, επανέρχεται εμμέσως στην ίδια θεματική, εστιάζοντας στην ποιότητα της απονομής του δικαίου και στη φθίνουσα εμπιστοσύνη των πολιτών.

Στην ανάρτησή του ανακαλεί τα πρώτα του βήματα, όταν –όπως γράφει– εισήλθε στην Εθνική Σχολή Δικαστικών Λειτουργών με την πεποίθηση ότι θα υπηρετήσει το Δίκαιο «ως ζώσα δύναμη» και όχι ως μια τυπική διαδικασία έκδοσης αποφάσεων. Περιγράφει, ωστόσο, πως τα αρχικά όνειρα συγκρούστηκαν με την καθημερινότητα: τον υπερβολικό φόρτο, την πίεση της ποσότητας εις βάρος της ποιότητας και τις δύσκολες συνθήκες εργασίας.

Με αιχμηρό λόγο, θέτει σειρά ερωτημάτων για τη λειτουργία των δικαστηρίων: πόσο δίκαιη μπορεί να είναι μια δίκη όταν ο δικαστής καλείται να εξετάσει είκοσι κακουργήματα σε μία ημέρα; Πόσος χρόνος αναλογεί σε κάθε κατηγορούμενο σε πολυπρόσωπες υποθέσεις; Πόσες φορές καλούνται τα θύματα να επανέλθουν στο ακροατήριο μέχρι να δικαστεί η υπόθεσή τους;

Ο ίδιος επισημαίνει ότι η συντριπτική πλειοψηφία των δικαστών, κατά την προσωπική του εμπειρία, επιτελεί το έργο της με ευσυνειδησία. Ωστόσο, κάνει λόγο για μια «θλιβερή μειοψηφία» της οποίας η στάση, όπως αναφέρει, πλήττει το κύρος του θεσμού. «Ως πότε οι πολλοί θα χρεώνονται τα σφάλματα των λίγων;» διερωτάται, υπογραμμίζοντας ότι η σιωπή δεν μπορεί να αποτελεί μόνιμη επιλογή.

Ιδιαίτερη βαρύτητα δίνει στη φράση «τώρα η ανοχή είναι συνενοχή», σημειώνοντας πως το δόγμα ότι «οι δικαστές μιλούν μόνο με τις αποφάσεις τους» μπορεί να έχει αξία σε μια ιδανική πολιτεία, όχι όμως –όπως υποστηρίζει– σε μια συγκυρία όπου «η Δικαιοσύνη νοσεί».

Στο κλείσιμο της ανάρτησής του, κάνει λόγο για την ανάγκη αυτοσεβασμού και αξιοπρέπειας, καλώντας όσους υπηρέτησαν το λειτούργημα να μην επιτρέψουν την περαιτέρω απαξίωσή του. «Στο τέλος κάθε ημέρας», γράφει, «θα είσαι πραγματικά ευτυχισμένος μόνο αν μπορείς να απαντάς καταφατικά στο ερώτημα: Αποδόθηκε Δικαιοσύνη;».