Ο Κυριάκος Μητσοτάκης ανέλαβε τη διακυβέρνηση μιας χώρας με γνωστές διαχρονικές παθογένειες: ένα διοικητικό σύστημα βαρύ, δύσκαμπτο και υπερφορτωμένο. Η προσδοκία ήταν ότι θα προχωρούσε σε μια στοχευμένη συρρίκνωση και αναδιοργάνωση του κράτους, ώστε να καταστεί πιο ευέλικτο και αποτελεσματικό.
Ωστόσο, η εξέλιξη φαίνεται να κινήθηκε προς την αντίθετη κατεύθυνση. Το κυβερνητικό σχήμα όχι μόνο δεν περιορίστηκε, αλλά διευρύνθηκε, καταγράφοντας αριθμό-ρεκόρ υπουργών, υφυπουργών και γενικών γραμματέων. Ένα μοντέλο που αντί να θυμίζει ευέλικτο μηχανισμό, παραπέμπει σε πολυπληθές σύστημα χωρίς σαφή κέντρο βάρους.
Η «τομή» που δεν ήρθε
Η έννοια του «επιτελικού κράτους» παρουσιάστηκε ως καινοτομία. Στην πράξη, όμως, σύμφωνα με τους επικριτές της, δεν κατάφερε να προσδώσει την αναμενόμενη ταχύτητα και συντονισμό. Αντί για σαφή κατανομή ευθυνών, παρατηρείται συχνά διάχυση αρμοδιοτήτων, ενώ κρίσιμες αποφάσεις συγκεντρώνονται σε στενό κύκλο.
Το αποτέλεσμα, όπως υποστηρίζεται, είναι ένα σχήμα που επιβαρύνεται διαρκώς με νέες δομές και επίπεδα διοίκησης, χάνοντας την ευελιξία που επαγγελλόταν.
Τα γεγονότα και οι δοκιμασίες
Σημαντικές υποθέσεις ανέδειξαν τα όρια του μοντέλου. Ζητήματα όπως η καθυστέρηση σε κρίσιμες υποδομές, προβλήματα στον αγροτικό τομέα ή η υπόθεση των παρακολουθήσεων, έφεραν στο προσκήνιο ερωτήματα για τον βαθμό λογοδοσίας και αποτελεσματικότητας των θεσμών.
Οι εξελίξεις αυτές, ανεξαρτήτως ερμηνείας, ενίσχυσαν τη συζήτηση για το κατά πόσο το διοικητικό μοντέλο ανταποκρίνεται στις ανάγκες της χώρας.
Η πρόκληση της λογοδοσίας
Πέρα από τα επιμέρους ζητήματα, το βασικό ερώτημα αφορά τη λειτουργία των μηχανισμών ελέγχου. Όταν η αντίδραση σε σοβαρές καταγγελίες καθυστερεί ή εμφανίζεται ανεπαρκής, το πρόβλημα αποκτά δομικό χαρακτήρα και δεν περιορίζεται σε μεμονωμένα περιστατικά.
Συμπέρασμα
Το «επιτελικό κράτος» σχεδιάστηκε ως ένα εργαλείο για καλύτερο συντονισμό και αποτελεσματικότητα. Η εφαρμογή του, ωστόσο, συνεχίζει να αποτελεί αντικείμενο έντονης πολιτικής αντιπαράθεσης.
Τελικά, το ζήτημα δεν είναι η ονομασία ενός μοντέλου διακυβέρνησης, αλλά η ουσιαστική λειτουργία του: η σαφήνεια ρόλων, η λογοδοσία και η ικανότητα παραγωγής αποτελέσματος. Εκεί κρίνεται κάθε μεταρρύθμιση.
και Facebook 
