Γενιές ολόκληρες γεννήθηκαν, μεγάλωσαν και ρίζωσαν στα σημαδεμένα από πολέμους και θυσίες χωριά της ελληνικής ενδοχώρας. Παρά τις αντίξοες συνθήκες επιβίωσης του πληθυσμού τους, τα χωριά έμοιαζαν με μικρές αυτάρκεις πολιτείες και ας έλειπαν τα αυτονόητα.
Ακόμα και στα πιο απομακρυσμένα ορεινά χωριά, νέες οικογένειες δημιουργούσαν το αύριο, με τις περισσότερες να είναι πολύτεκνες. Τα σχολεία ήταν, στην πλειοψηφία τους, μονοθέσια ή διθέσια εξατάξια, με έναν ή δύο δασκάλους να διδάσκουν όλες τις τάξεις. Τα σχολεία αυτά αποτελούσαν φωτεινούς φάρους γνώσης και πειθαρχίας. Μέσα σε αυτά μάθαιναν γράμματα δεκάδες μαθητές, ενώ καλλιεργούνταν το ήθος και ο σεβασμός στους μεγαλύτερους αλλά και προς το περιβάλλον.
Ωστόσο, ενώ ο 20ός αιώνας προχωρούσε προς τη δύση του, η εικόνα άρχισε να αλλάζει δραματικά. Χρόνο με τον χρόνο, τα χωριά άρχισαν να αδειάζουν. Άλλοι έφυγαν από τη ζωή και άλλοι, κυνηγώντας καλύτερες συνθήκες, ακολουθούσαν τον δρόμο της αστυφιλίας. Ελάχιστοι έμειναν.
Αυτές, λοιπόν, οι μικρές πολιτείες, που ανέδειξαν οπλαρχηγούς, ανθρώπους των γραμμάτων, της πολιτικής και της αυτοδιοίκησης μειωνόταν πληθυσμιακά καθώς σχεδόν όλες οι κυβερνήσεις μετά τη λήξη του εμφυλίου πολέμου το 1949, αποδείχθηκαν κατώτερες των περιστάσεων
Υπαστυνόμος Β’ ε.α.
Τέως ανεξάρτητος πολιτευτής .
και Facebook 
