Η προσωρινότητα έχει μετατραπεί σε μόνιμη συνθήκη για αρκετές οικογένειες στο Αρκαλοχώρι, καθώς, σχεδόν πέντε χρόνια μετά τον καταστροφικό σεισμό, η αποκατάσταση εξακολουθεί να μην έχει ολοκληρωθεί σε ολόκληρες γειτονιές.
Εγκαταλελειμμένες κατοικίες, κτίσματα που παραμένουν ετοιμόρροπα, κορδέλες αποκλεισμού και οικίσκοι που συνεχίζουν να χρησιμοποιούνται ως χώροι διαμονής συνθέτουν ακόμη την εικόνα σε σημεία της περιοχής. Για τους ανθρώπους που επλήγησαν, η επιστροφή σε μια κανονική καθημερινότητα εξακολουθεί να αποτελεί ζητούμενο.
Τις κοινωνικές και ψυχολογικές συνέπειες αυτής της παρατεταμένης εκκρεμότητας καταγράφει έρευνα του μη κερδοσκοπικού οργανισμού INZEB. Τα ευρήματά της αναδεικνύουν ότι η απώλεια της κατοικίας δεν περιορίζεται στις υλικές ζημιές, αλλά επηρεάζει βαθύτερα την αίσθηση ασφάλειας, την ψυχική υγεία και τη συνοχή των τοπικών κοινοτήτων.
Η πολυετής διαμονή σε προσωρινές κατασκευές, σύμφωνα με την ίδια προσέγγιση, επιβαρύνει την καθημερινότητα και σταδιακά εξαντλεί τις αντοχές των πληγέντων. Πρόκειται για μια πραγματικότητα την οποία οι κάτοικοι επισημαίνουν από τα πρώτα χρόνια μετά τον σεισμό, ζητώντας ταχύτερες διαδικασίες και ουσιαστική ολοκλήρωση της αποκατάστασης.
Η εικόνα των μισογκρεμισμένων σπιτιών παραμένει επίκαιρη, παρά το μεγάλο χρονικό διάστημα που έχει μεσολαβήσει. Το γεγονός αυτό επαναφέρει στο προσκήνιο τις καθυστερήσεις, τη γραφειοκρατία και τις δυσκολίες που αντιμετωπίζουν οι σεισμόπληκτοι στην προσπάθειά τους να επισκευάσουν ή να ανακατασκευάσουν τις περιουσίες τους.
Για την τοπική κοινωνία, η έννοια της ανθεκτικότητας δεν μπορεί να περιορίζεται σε ημερίδες, μελέτες και δημόσιες παρουσιάσεις. Προϋποθέτει ασφαλείς κατοικίες, απομάκρυνση των ερειπίων και επιστροφή των ανθρώπων από τα κοντέινερ στα σπίτια τους.
Το Αρκαλοχώρι εξακολουθεί να περιμένει μια ολοκληρωμένη απάντηση σε μια φυσική καταστροφή που, για πολλούς κατοίκους, δεν αποτελεί ακόμη παρελθόν.
και Facebook 
