Μεσαρά: «Ποια μαύρη μπόρα πέρασε βιολάκι μυρισμένο;» – Συγκλονίζει η μαντινάδα-αποχαιρετισμός στη μικρή Αγλαΐα

Σε βαθύ πένθος έχει βυθιστεί η τοπική κοινωνία της Μεσαράς μετά τον θάνατο της 12χρονης Αγλαΐας Χαραλαμπάκη, η οποία υπέκυψε στα βαριά τραύματά της έπειτα από το σοβαρό τροχαίο που σημειώθηκε το πρωί της Τετάρτης 29 Απριλίου.

Το παιδί νοσηλευόταν διασωληνωμένο στη Μονάδα Εντατικής Θεραπείας Παίδων του ΠΑΓΝΗ, με τους γιατρούς να δίνουν μάχη για να το κρατήσουν στη ζωή, ωστόσο δεν τα κατάφερε, σκορπίζοντας ανείπωτη οδύνη στην οικογένεια, τους φίλους και ολόκληρη την τοπική κοινωνία.

Σήμερα, συγγενείς, συμμαθητές και κάτοικοι της περιοχής αποχαιρετούν τη μικρή Αγλαΐα στην τελευταία της κατοικία, σε μια ατμόσφαιρα βαθιάς συγκίνησης.

Ιδιαίτερα συγκλονιστικός είναι ο αποχαιρετισμός της γνωστής μαντιναδολόγου Χαριστής Κουκουμπεδάκη Φανουράκη, η οποία μέσα από μια μαντινάδα εκφράζει τον πόνο και την απώλεια, παρομοιάζοντας το παιδί με «μυρισμένο βιολάκι» που χάθηκε πρόωρα, αφήνοντας πίσω του θλίψη και βαρύ πένθος.

Στους στίχους της αποτυπώνεται η οδύνη για τον άδικο χαμό, αλλά και η αδυναμία των λέξεων να απαλύνουν τον πόνο των γονιών, ενώ γίνεται αναφορά στην ελπίδα ότι η ψυχή της μικρής θα αναπαύεται «στου Παραδείσου τους μπαξέδες».

Η συγκλονιστική μαντινάδα: «Αφιέρωμα στη μικρή Αγλαΐα Χαραλαμπάκη….
Τα λόγια μου φτωχά μα πως άλλιώς να παρομοιάσω αυτό το μυρισμένο βιολάκι που έφυγε στον ολιοπρώτο του ανθό αφήνοντας πίκρα όχι μόνο στην οικογένειά του μα και σ' όλο τον κόσμο.
Μαυρονεφάλιασε η Μεσσαρά στο άκουσμα του αδόκητου μισεμού της….
Ότι και να πει κανείς στους άτυχους γονείς της δεν βρίσκονται λόγια παρηγοριάς.
Ο Θεός όμως με τον τρόπο του μπορεί και θα μεριμνήσει.
Ας είναι στου Παραδείσου τους μπαξέδες και να μην ξανασυμβεί στους τόπους μας να φεύγουν άδικα των αδίκω οι άνθρωποι….
Αγλαΐα μας…..
Ποιά μαύρη μπόρα πέρασε βιολάκι μυρισμένο
και σ' έσπασε και σ' άφηκε
ξερό και μαραμένο..
Ποιά ώρα… ποιά κακή στιγμή κόρη του μαλαμάτου
πέρασε και σε ρήμαξε κι έπεσες του θανάτου…
Μελαχροινό μου γιασεμί
καλής γεννιάς φυντάνι
ποιός λυσσασμένος άνεμος σ' έχει φυλλομαράνει…
Ποιά καταιγίδα… ποιός καιρός σου ζήλεψε στα κάλλη
μοσκο-δροσοβιολάκι μου
κι είπε να σε ξεβγάλει…
Τση μυροβόλας Άνοιξης
λευκό τριανταφυλλάκι
ποιός σ' έκοψε κι η μάνα σου είναι να πιεί φαρμάκι…
Κι ο κύρης σου 'νεστουλουχά που σπάσαν τα κλαδιά σου
κι επιάσανε φύλλα φτερά στη γης τα πέταλά σου…
Πε μου ποιός ντερτιλής βοριάς
σύρριζα σ' έχει κόψει
μελαχροινό βιολάκι μου κι έχεις χλωμή την όψη….
Ποιά χέρα σε πετσόκοψε
του Χάρου ποιό δραπάνι
ποιά μοίρα σε κουτσούκλισε
κι ο νους μας δεν το βάνει….
Στον ολιοπρώτο σου ανθό πριχού να βλαστοσύρεις
εμέλλουντο βιολάκι μου βάσανα να παρτίρεις…
Του Παραδείσου το μπαξέ βιόλα μου εδά στολίζεις
και του
γαρέφαλου τ' ανθού
τ' άρωμα θα σκορπίζεις…
Ο Θιός θα ποστουμπώνεται βιόλα 'πό τ' άρωμά σου
ώρα που θα μυρίζεται τα μοσκοπέταλά σου…
Ψυμιδευτό βιολάκι μου πριχού ξεμπουμπουκιάσεις
το τυχερό σου ήτονε
τη νειότη σου να χάσεις…
Τ' Απριλο-Μάη λούλουδο
τσ' άνοιξης βιόλα πρώτη
κρίμά 'σουν γιατί μίσεψες στην ακριβή σου νειότη….
Χαριστή Φανουράκη Κουκουμπεδάκη
30/4/2026»