Δείτε ποιοι έχουν γιορτή σήμερα, 24 Απριλίου, σύμφωνα με το εορτολόγιο. Διαβάστε το συναξάρι των τιμώμενων αγίων της ημέρας και γνωρίστε τη ζωή και τη δράση τους.
Ποιοι γιορτάζουν σήμερα:
Αχιλλέας
Βαλεντίνη
Δούκας
Δούκισσα
Ελισάβετ (Ελίζα, Ζέτα,Έλλη, Βέτα)
Θαυμαστή
Θαυμαστός
Σήμερα τιμώνται από την Εκκλησία οι Οσία Ελισάβετ η Θαυματουργός, Οσιος Ξενοφών και Νεομάρτυς Νικόλαος ο εν Μαγνησία της Μ. Ασίας μαρτυρήσας
Οσία Ελισάβετ η Θαυματουργός
Ιδιαίτερη μορφή του γυναικείου μοναχισμού στην Κωνσταντινούπολη, γνωστή για την άκρα ασκητικότητα και τα πλούσια πνευματικά της χαρίσματα. Γεννήθηκε στην Ηράκλεια της Θράκης από οικογένεια χριστιανική και αρχοντική και θεωρήθηκε καρπός προσευχής. Από πολύ μικρή ηλικία διάβαζε και αποστήθιζε τους βίους Αγίων, προκειμένου να διαμορφώσει ιδίαν αντίληψη για το πώς θα μπορέσει να ακολουθήσει κατά περίπτωση το παράδειγμά τους. Ετσι, όταν σε νεαρή ηλικία έχασε τους δικούς της, μοίρασε την κληρονομιά στους φτωχούς και πήγε να μονάσει στη Μονή του Αγίου Γεωργίου (του Λόφου), έξω από την Κωνσταντινούπολη, όπου ηγουμένη ήταν θεία της από την πλευρά της μητέρας της.
Στη μονή ήταν παροιμιώδης η εγκράτεια και η αυστηρή τήρηση των μοναστικών και των δικών της κανόνων. Ενδεικτικά, επί τρία χρόνια δεν σήκωσε ποτέ το βλέμμα της από τη γη που ήταν στραμμένο. Φορούσε τρίχινο χιτώνα χειμώνα καλοκαίρι και παρέμενε ανυπόδητη ακόμη και με δριμύ ψύχος. Διαδέχθηκε στην ηγουμενία τη θεία της και ενθρονίστηκε από τον Πατριάρχη Αγ. Γεννάδιο (458 – 471). Με τη συνεχή προσευχή και την ευλάβειά της απέκτησε το προορατικό χάρισμα και προειδοποίησε τον αυτοκράτορα Λέοντα Α΄ για τη μεγάλη πυρκαγιά που απείλησε ολόκληρη σχεδόν την Πόλη το 465, γεγονός που επίσης είχε προβλέψει ο όσιος Δανιήλ ο Στυλίτης. Εκοιμήθη ειρηνικά και ενταφιάστηκε στον ναό του Αγίου Γεωργίου στη μονή της. Το λείψανό της παρέμεινε άφθαρτο για χρόνια, αποτελώντας πηγή ιαμάτων για τους πιστούς της Βασιλεύουσας.
Οσιος Ξενοφών
Ο ιδρυτής της ομώνυμης Ι. Μονής στο Αγιον Ορος και μία από τις σημαντικές μορφές που συνέβαλαν στην εδραίωση του αγιορείτικου μοναχισμού (10ος – 11ος αι.). Πριν γίνει μοναχός, κατείχε υψηλή κοινωνική θέση στην Κωνσταντινούπολη, ήταν συγκλητικός και έφερε το αξίωμα του «περιβλέπτου» (spectabilis= αυτός που τον κοιτάζουν όλοι, ο αξιοθαύμαστος, ο διαπρεπής), γεγονός που υποδηλώνει τη στενή του σχέση με τη βυζαντινή αυλή. Ωστόσο, η επιθυμία του για την πνευματική ζωή τον οδήγησε να εγκαταλείψει την κοσμική καταξίωση και να αποσυρθεί στον Αθωνα.
Σύμφωνα με την παράδοση και ιστορικά έγγραφα (όπως το Α΄ Τυπικό του Αγίου Ορους), ο Ξενοφών έχτισε τη μονή του κοντά στη θάλασσα, στη δυτική πλευρά της χερσονήσου, αφιερώνοντάς τη στον Μεγαλομάρτυρα Γεώργιο τον Τροπαιοφόρο. Ο ίδιος υπέγραψε το 998 ως «Ξενοφών μοναχός και ηγούμενος της μονής του Αγίου Γεωργίου», επικυρώνοντας έτσι την ύπαρξη του μοναστηριού. Η επιλογή του Αγ. Γεωργίου ως προστάτη της μονής συνδέεται με τη θαυμαστή εύρεση της εικόνας του, η οποία έφτασε στην παραλία της μονής μέσω θαλάσσης από την Κωνσταντινούπολη την περίοδο της Εικονομαχίας (αν και η μονή ιδρύθηκε αργότερα, η παράδοση συνδέει τον τόπο με το θαύμα).
Εκοιμήθη ειρηνικά, αφού πρώτα είχε οργανώσει τη μονή του σύμφωνα με τα αυστηρά κοινοβιακά πρότυπα της εποχής. Σήμερα παραμένει ένας από τους σημαντικότερους πνευματικούς φάρους του Αγίου Ορους, κατέχοντας την όγδοη θέση στην ιεραρχία των μονών και φιλοξενώντας δύο από τις αρχαιότερες ψηφιδωτές εικόνες των Αγίων Γεωργίου και Δημητρίου.
Νεομάρτυς Νικόλαος ο εν Μαγνησία της Μ. Ασίας μαρτυρήσας
Ηταν γιος επιστάτη Οθωμανού αγά σε χωριό της μικρασιατικής Μαγνησίας. Στα 22 του χρόνια ήταν έτοιμος να παντρευτεί μια συγχωριανή του, την Κυριακή του Θωμά. Προκειμένου να εκδώσει τη σχετική άδεια στην έδρα του διοικητή της επαρχίας, έκρινε ότι έπρεπε να πάει πολύ καλά ενδεδυμένος. Φόρεσε λοιπόν τουρκικά υποδήματα και κόκκινο φέσι, ενδύματα που απαγορευόταν να φέρουν οι χριστιανοί. Συνελήφθη και οδηγήθηκε ενώπιον του δικαστή, ο οποίος τον ρώτησε αν θέλει με αυτόν τον τρόπο να δείξει ότι θέλει να γίνει μουσουλμάνος. Η άρνησή του συνοδεύτηκε με ραβδισμούς και άλλες ποινές. Σε δεύτερη άρνησή του υπέστη νέα βασανιστήρια, νέους ραβδισμούς και μαστιγώματα. Χωρίς να διστάζει καθόλου διακήρυξε και ομολόγησε την πίστη του στον Χριστό. Μισοπεθαμένο και αιμορραγούντα τον έριξαν στη φυλακή, όπου ύστερα από τρεις ημέρες πέθανε ως μάρτυρας το 1796.
Τιμάται επίσης η μνήμη: Σάββα του Στρατηλάτου του Γότθου και των 70 στρατιωτών, μαρτύρων Πασικράτους και Βαλεντίωνος, μαρτύρων Ευσεβίου, Νέωνος, Λεοντίου, Λογγίνου, Χριστοφόρου, Δημητρίου, Δανάβου, Δονάτου, Θερινού, Νεστάβης και Νίκης, Δούκα του Μυτιληναίου του Ράπτη και οσίου Σάββα της Λαύρας των Σπηλαίων του Κιέβου.
και Facebook 
