Νίκος Αντωνακάκης: Τι πρέπει να γίνει για να μην οδηγούμαστε μονίμως από τον Ανα στον Καϊάφα και ο Πιλάτος να νίπτει τας χείρας του

Κατά έναν τρόπο μυστήριο και συνάμα εκπληκτικό, φέτος η Υμνογραφία της Μ. Εβδομάδας στοιχειώνει την επικαιρότητα.

Οι Ύμνοι για τα Πάθη του Χριστού που αποδίδουν την πορεία Του από το μυριόστομο “Ωσαννά” στο “άρον, άρον, σταύρωσον αυτόν”, από τον θρίαμβο στην άκρα ταπείνωση και στον σταυρικό εξευτελισμό, μας υπενθυμίζουν πόσα κοινά υπάρχουν σε κάθε πολιτική κατάσταση από το ρωμαϊκό κράτος, 2000 χρόνια πριν, μέχρι σήμερα, στην αιώνια σύγκρουση μεταξύ της ανάγκης για Δικαιοσύνη και της προσπάθειας επικράτησης μίας καθεστηκυίας τάξης που φοβάται την πτώση της.

Με αφορμή τις αποκαλύψεις των δικογραφιών για τον ΟΠΕΚΕΠΕ, οι ιθύνοντες μας επιβεβαίωσαν το αυτονόητο. Ότι ιστορικά, οι πελατειακές σχέσεις συνοδεύουν το ελληνικό κράτος από τη σύσταση του. Και φτάνει πια με αυτές. Όπως φτάνει πια με τους υποκριτές που ξαφνικά «ανακάλυψαν» ότι υπάρχουν τα ρουσφέτια. Όπως φτάνει πια με τους «γραμματείς και φαρισαίους» που έσπευσαν άρον άρον να καταδείξουν τους ενόχους που βολεύουν. Όπως φτάνει πια με τους Πόντιους Πιλάτους που δήθεν αμέτοχοι νίπτουν τας χείρας τους…

Η συζήτηση αυτή δεν είναι τόσο απλοϊκή. Η διαφθορά είναι πολυεπίπεδη. Ο κίνδυνος για την κοινωνία τεράστιος. Η πολιτική σκέψη μπροστά στο εξελισσόμενο δημόσιο «πάθος» διολισθαίνει συνεχώς από τον υγιή σκεπτικισμό στο διαβρωτικό κυνισμό, στο μηδενισμό και στην ισοπέδωση.

Για αυτό και είναι ουσιώδες να ξεκαθαριστούν τα εξής :

Πρώτον. Ποιος θεωρείται πελάτης στη σύγχρονη άσκηση δημόσιας εξουσίας;

Είναι πράγματι, ο ταλαίπωρος πολίτης, που χαμένος μέσα στα γρανάζια της γραφειοκρατίας ψάχνει να βρει μία άκρη, μία στοιχειώδη ενημέρωση στην εξέλιξη της υποθέσεώς του με το δημόσιο; Πάνω στον οίστρο μας για κάθαρση και επανεκκίνηση, να μην ξεχνάμε ότι, η συντριπτική πλειοψηφία των πολιτών δεν αξιώνουν να  αδικήσουν αλλά να μην αδικηθούν ελλείψει πληροφόρησης. Εξάλλου, καλό είναι να μη βαυκαλιζόμαστε ότι, κερδίζοντας το μεγάλο στοίχημα του ψηφιακού εκσυγχρονισμού κατατροπώσαμε το τέρας που λέγεται κρατικός μηχανισμός.

Μήπως πελάτες είναι οι πανίσχυρες ομάδες συντεχνιακών συμφερόντων με προνομιακή πρόσβαση στα κέντρα λήψεως αποφάσεων; Μήπως είναι οι εξωθεσμικοί οικονομικοί παράγοντες και τα λόμπι που με ένα τηλέφωνημά τους, μπορούν να διορίσουν κοινοβουλευτικούς και συχνά εξωκοινοβουλευτικούς υπουργούς αλλά και ιεραρχίες στη δημόσια διοίκηση για να διασφαλίσουν τεράστια οικονομικά διακυβεύματα;

Μήπως πελάτες είναι οι πρόθυμοι προστατευόμενοι από το σύστημα φορείς της εκτελεστικής εξουσίας κάθε βαθμίδας, που μπορούν εξασφαλίζοντας ανώδυνα και αβασάνιστα δια των εισηγήσεών τους τα συμφέροντα του ολιγάρχη που αθέμιτα και εξωθεσμικά υπηρετούν, να εξασφαλίζουν για τη συνέχεια μία παχυλά αμειβόμενη καριέρα στον ιδιωτικό τομέα, όταν λήξει η θητεία τους στη δημόσια θέση;

Δεύτερον, είναι πραγματικά ένοχος ο υπάλληλος ενός πολιτικού γραφείου που δουλεύει για λογαριασμό του επίσημου εντολέα του, πολιτικού προσώπου; Ποιος είναι ηθικός αυτουργός στην απιστία κατά την υπηρεσία; Τι προκαλεί στο φυσικό αυτουργό την πρόθεση να διαπράξει το έγκλημα, αν όχι επίκληση της σχετικής επιθυμίας του πολιτικού προσώπου; Ο ποινικός κώδικας κατά την επιμέτρηση της ποινής δεν ξεχωρίζει ανάμεσα σε φυσικό και ηθικό αυτουργό. Τους εξομοιώνει. Όμως, συνέργεια σε ηθική αυτουργία προβλέπεται;  Ας μη γελιόμαστε. Ο ποινικός δικαστής γνωρίζει ότι «nullum crimen, nulla poena sine lege».

Τρίτον, σύμφωνα με τον ποινικό κώδικα, δεν έχει καμία σημασία αν από την απιστία αποκτήθηκε οικονομικό όφελος. Τιμωρείται έτσι κι αλλιώς. Εξάλλου, η διαφθορά ορίζεται ως η κατάχρηση εξουσίας, δημόσιας ή ιδιωτικής, για την επίτευξη οποιουδήποτε προσωπικού οφέλους και όχι μόνο οικονομικού.

Τέταρτον. Αφού εντοπίσουμε τους πραγματικούς πελάτες και τους πραγματικούς «παρόχους», τότε θα πρέπει να σκεφτούμε πώς θα εξαλείψουμε κάθε μορφή πελατειακής εξάρτησης. Αν πραγματικά μας ενδιαφέρει να μετατραπεί η Ελλάδα σε σύγχρονο ευρωπαϊκό κράτος, στο οποίο δεν θα χρειάζεται να γνωρίζεις προσωπικά τον Βουλευτή προκειμένου να αντιμετωπιστείς με αξιοπρέπεια από το Δημόσιο, ο μόνος δρόμος είναι η ουσιαστική ενίσχυση των θεσμών και η πραγματική ανεξαρτησία των κρατικών λειτουργιών.

Πέμπτον.

Νομοθετική λειτουργία.

Να είναι ασυμβίβαστη η ιδιότητα Βουλευτή και Υπουργού, αλλά δεν φτάνει μόνο αυτό. Απαιτείται ουσιαστική ενίσχυση του ρόλου του Βουλευτή. Στο σύγχρονο πολιτικό σύστημα, ιδιαίτερα οι βουλευτές επαρχίας αλλά και του Κέντρου που δεν έχουν «χορηγούς», βρίσκονται σε δεινή θέση. Δεν έχουν εκτελεστική εξουσία. Με την επιβαλλόμενη κομματική γραμμή, δεν έχουν ούτε ουσιαστική νομοθετική εξουσία. Στο όνομα του κράτους της αποτελεσματικότητας ψηφίζουν με κομματική πειθαρχία νομοσχέδια που έχουν ετοιμάσει κάποιοι τεχνοκράτες, άσχετοι με την πολιτική. Δεν παίρνουν απαντήσεις στο πλαίσιο κοινοβουλευτικού ελέγχου ή αν παίρνουν, αυτές είναι ασαφείς και χωρίς χρονοδιαγράμματα. Αναγκασμένοι να κάνουν δύο ζωές. Μία στην εκλογική τους περιφέρεια, λειτουργώντας σα σάκος του μποξ, αντιμετωπίζοντας τη δικαιολογημένη λαϊκή οργή και αγανάκτηση για πράξεις ή παραλείψεις του Κεντρικού Κράτους των Αθηνών και μία δεύτερη ζωή στην Αθήνα, δηλώνοντας αναγκαστική εμπιστοσύνη στο Κεντρικό Κράτος των απρόσωπων ανευθυνουπεύθυνων τεχνοκρατών.

Ο Βουλευτής θα πρέπει να είναι ελεύθερος από κάθε είδους κομματική χαλιναγώγηση.

Θα πρέπει να είναι ελεύθερος να ψηφίζει κατά συνείδηση. Γιατί γι αυτό κρίνεται στο τέλος της θητείας του, σύμφωνα με το Σύνταγμα.

Σε αυτό το πλαίσιο, θα πρέπει να αλλάξει ο Κανονισμός της Βουλής, με αναβάθμιση της θέσης του Βουλευτή σε πραγματικό νομοθέτη και καθιέρωση μυστικής ψηφοφορίας για όλα τα νομοσχέδια και τακτικής ημερομηνίας και ώρας  διενέργειας ψηφοφοριών.

Επίσης, ο Βουλευτής θα πρέπει να έχει στη διάθεσή του όλους τους διοικητικούς, επιστημονικούς, τεχνικούς και συμβολικούς πόρους για την απρόσκοπτη άσκηση των νομοθετικών του αρμοδιοτήτων. Και ας πληρώνεται με το βασικό μισθό…

Έκτο.

Εκτελεστική λειτουργία. Θα πρέπει να γίνει κακούργημα η πρόσληψη σε επιχείρηση που δραστηριοποιείται στον τομέα άσκησης δημόσιας εξουσίας μετά τη λήξη της θητείας υπουργού, συνεργάτη υπουργού, διευθυντή, γενικού διευθυντή και γενικού γραμματέα υπουργείου.

Έβδομο.

Δικαστική λειτουργία.

Οι ηγεσίες των ανωτάτων δικαστηρίων να εκλέγονται από την  ολομέλεια των μελών των δικαστηρίων αυτών.

Η εκλογή ηγεσίας των ανεξάρτητων διοικητικών αρχών να γίνεται με ειδική αυξημένη πλειοψηφία της Βουλής κι όχι με βάση τη δεδηλωμένη, ώστε να εξασφαλίζονται ευρύτερες δημοκρατικές συναινέσεις.

Μέσα σε ένα νοσηρό πολιτικό σκηνικό, οδεύοντας προς την κορύφωση του Θείου Πάθους και την Ανάσταση δεν μπορούμε να αποφύγουμε τη σκέψη ότι, έχει έρθει η ώρα για την πολιτική ζωή του τόπου μας να ανατρέψουμε το “Homo homini lupus est”(ο άνθρωπος για τον άνθρωπο  είναι λύκος), κάνοντας τις σωστές προσεγγίσεις.

Ειδάλλως θα οδηγούμαστε μονίμως από τον Άνα στον Καϊάφα καθώς ο Πιλάτος θα νίπτει τας χείρας του, φορτώνοντας υποκριτικά το σταυρό του μαρτυρίου στον πολίτη και στον υπάλληλο πολιτικού γραφείου που θα πρέπει να θυσιαστεί γιατί το  καλοθρεμμένο υδροκέφαλο σύστημα πρέπει να επιβιώσει έτσι κι αλλιώς.

ΚΑΛΗ ΑΝΑΣΤΑΣΗ !!!