23 Φεβρουαρίου 2024: Η μέρα που σίγησε η λύρα του σπουδαίου Γιώργη Στιβακτάκη – Η συγκλονιστική μαντινάδα της αδελφής του

Δύο χρόνια συμπληρώνονται σήμερα, 23 Φεβρουαρίου, από την ημέρα που ο κόσμος της κρητικής μουσικής αποχαιρέτησε έναν από τους ξεχωριστούς εκφραστές της παράδοσης.

Ο Γιώργης Στιβακτάκης, ο λυράρης από τα Βορίζια της Πάνω Ρίζας, έφυγε από τη ζωή στις 23 Φεβρουαρίου 2024, αφήνοντας πίσω του έντονο αποτύπωμα στην τοπική πολιτιστική ταυτότητα.

Η μνήμη του παραμένει ζωντανή μέσα από τις μαντινάδες, τη μουσική του και τις αφηγήσεις όσων τον γνώρισαν. Με αφορμή τη σημερινή επέτειο, η αδελφή του Καδιανή τον τίμησε με λόγια που αποτυπώνουν το κλίμα συγκίνησης που εξακολουθεί να συνοδεύει το όνομά του:

«Δυό χρόνια κλείσαν Σταυραητέ,
από 'φυγες αητέ μας
κι ήπεσε μαύρη καταχνιά
και πένθος στσι καρδιές μας…».

Στο ίδιο συγκινησιακό ύφος, υπογράμμισε πως η απουσία του παραμένει αισθητή, τονίζοντας: «Δεν θα σε ξεχάσουμε ποτέ! Τίμησες και δόξασες τον τόπο που σε γέννησε! Σαν άστρο ήρθες, σαν άστρο έφυγες… Αρχοντάνθρωπε… Αθάνατος».

Ο Γιώργης Στιβακτάκης υπήρξε μορφή άρρηκτα συνδεδεμένη με τη λύρα και το κρητικό γλέντι, με παρουσία που ξεπερνούσε τα στενά όρια του χωριού του. Η μουσική του πορεία χαρακτηρίστηκε από αυθεντικότητα και βαθιά σχέση με την παράδοση της Κρήτης, στοιχεία που του χάρισαν τον σεβασμό της τοπικής κοινωνίας.

Η ίδια η αδελφή του, μέσα από μια ακόμη μαντινάδα, επιχείρησε να δώσει έναν συμβολικό τόνο στην απώλεια:

«Δεν τα φοβάται ο Γιώργης μας
του Άδη τα σκοτάδια
γιατί 'ναι εκειά οι φίλοι του
και τραγουδούν τα βράδια…».

*με πληροφορίες από Δια-SOS-τε τη Μεσαρά

Η μουσική διαδρομή του Γιώργη Στιβακτάκη και η οικογενειακή του παράδοση

Η πορεία του Γιώργη Στιβακτάκη στην κρητική μουσική δεν ήταν τυχαία· υπήρξε συνέχεια μιας βαθιάς οικογενειακής παράδοσης που ρίζωσε στα Βορίζια. Προερχόταν από οικογένεια με έντονη καλλιτεχνική παρουσία, καθώς δύο από τα αδέλφια του, ο Χρήστος και ο Νίκος, διακρίθηκαν ως σημαντικοί λαγουτιέρηδες, συμβάλλοντας ενεργά στη διαμόρφωση του ιδιαίτερου ήχου που χαρακτήρισε τα σχήματα στα οποία συμμετείχαν.

Καθοριστική φυσιογνωμία υπήρξε και ο πατέρας τους, ο Στάθης Στιβακτάκης, ο οποίος είχε αναδειχθεί πρωτοχορευτής σε συγκρότημα των Βοριζίων, μεταδίδοντας στα παιδιά του όχι μόνο την αγάπη για τη μουσική, αλλά και τη βαθιά σύνδεση με την κρητική παράδοση και το τοπικό γλέντι.

Η πρώτη δισκογραφική εμφάνιση του Γιώργη Στιβακτάκη πραγματοποιήθηκε το 1981 με το άλμπουμ «Δικάστηκα να σ’ αγαπώ», σηματοδοτώντας την έναρξη μιας πολυετούς δημιουργικής διαδρομής. Δύο χρόνια αργότερα, το 1983, κυκλοφόρησε η «Κρητική Κομπανία», έργο στο οποίο ξεκίνησε ουσιαστικά και η δισκογραφική συνεργασία με τα αδέλφια του, καθώς και με τον συγχωριανό τους Μανώλη Φαραγκουλιτάκη, ο οποίος συνέβαλε με την ασκομαντούρα και το θιαμπόλι.

Στη συνέχεια, ο καλλιτέχνης συνεργάστηκε με πλήθος μουσικών, τόσο από την Κρήτη όσο και από άλλες περιοχές της Ελλάδας, διευρύνοντας το καλλιτεχνικό του αποτύπωμα και ενισχύοντας τη διάδοση της κρητικής μουσικής πέρα από τα γεωγραφικά όρια του νησιού.

Η δισκογραφική του πορεία αποτυπώνεται στους ακόλουθους σταθμούς:

• 1981 – «Δικάστηκα να σ’ αγαπώ»
• 1983 – «Κρητική Κομπανία»
• 1986 – «Ερωτικοί Καϋμοί»
• 1999 – «Δροσοσταλιά τ’ Απρίλη» (Γιώργης & Χρήστος Στιβακτάκης)
• 2001 – «Δε θέλω φρόνιμη ζωή»
• 2004 – «Στου χρόνου τα λημέρια»
• 2007 – «Αέρας τση κορφής»
• 2012 – «Αντίλαλοι του Ψηλορείτη»
• 2016 – «Η άκρη της σιωπής» (Χρήστος Στιβακτάκης)
• 2018 – «Μπαρούτι μέλι και κρασί»
• 2021 – «Βιγλάτορας»