Η Βιργινία είναι 36 ετών, με σπουδές, εμπειρία και όνειρα. Ζει όμως στο παιδικό της δωμάτιο. Όχι από επιλογή, αλλά από ανάγκη.
Όπως δύο στους τρεις νέους 18–34 ετών στην Ελλάδα. Όπως οκτώ στους δέκα στην ηλικία 20–30. Σε μια χώρα όπου η μέση ηλικία αποχώρησης από το πατρικό ξεπερνά τα 30, όταν ο ευρωπαϊκός μέσος όρος είναι 26,5.
Το φαινόμενο δεν είναι ελληνική «ιδιορρυθμία». Από το Λονδίνο μέχρι το Τόκιο, οι όροι πολλαπλασιάζονται για να περιγράψουν τους ενήλικες που μένουν ή επιστρέφουν στο πατρικό. Η κοινή συνισταμένη; Μισθοί που δεν συμβαδίζουν με τα ενοίκια, επισφαλής εργασία, περιορισμένη κοινωνική κατοικία.
Στην Ελλάδα, όπως επισημαίνει ο επίκουρος καθηγητής Κοινωνικής Πολιτικής Νίκος Κουραχάνης, το βάρος μετατίθεται στην οικογένεια. Η οικογένεια λειτουργεί ως άτυπο κοινωνικό κράτος, απορροφώντας το ρίσκο της ανεργίας και της στεγαστικής επισφάλειας. Με σχεδόν όλα τα φτωχά νοικοκυριά να δαπανούν πάνω από 40–50% του εισοδήματός τους για στέγαση, η «επιλογή» της παραμονής στο πατρικό είναι συχνά οικονομικός καταναγκασμός.
Το κόστος δεν είναι μόνο οικονομικό. Η κλινική ψυχολόγος Αγγελική Μενεδιάτου τονίζει ότι η παραμονή στο σπίτι των γονιών δυσκολεύει την ψυχική αυτονόμηση και την οικοδόμηση ταυτότητας. Η συγκατοίκηση πολλών ενηλίκων σε περιορισμένο χώρο γεννά εντάσεις και φθορά – και για τους γονείς.
Τα προγράμματα στήριξης παραμένουν αποσπασματικά. Η ιδιοκατοίκηση μέσω δανεισμού προβάλλεται ως λύση, όμως αφήνει εκτός τους πιο ευάλωτους και συχνά ενισχύει τις τιμές.
Η «οικογενειακή φωλιά» μπορεί να προσφέρει ασφάλεια. Όταν όμως γίνεται παγίδα, η στέγαση παύει να είναι απλώς οικονομικό ζήτημα. Γίνεται ζήτημα αξιοπρέπειας, ψυχικής υγείας και μέλλοντος.
και Facebook 
