Με λόγο ειλικρινή και συγκινητικό, ο Μανώλης Κονταρός ανοίγει το σπίτι και την καρδιά του σε μια εξομολογητική συνέντευξη στη Ζήνα Κουτσελίνη, μιλώντας για τη διαδρομή που ακολούθησε μετά το τροχαίο που άλλαξε τη ζωή του.
Ένα βίωμα που, όπως λέει, δεν τον λύγισε αλλά τον μεταμόρφωσε: «Μέσα από το ατύχημα πιστεύω ότι έγινα καλύτερος για εμένα και για την κοινωνία».
Ο αγαπημένος καλλιτέχνης περιγράφει πώς η δοκιμασία τον έκανε «πιο σοφό και πιο ήρεμο», αναγνωρίζοντας ότι η εσωτερική ισορροπία δεν κατακτάται χωρίς πόνο. Μιλά ανοιχτά για τη στιγμή που, ενώ είχε καταφέρει να σταθεί ξανά στα πόδια του, αναγκάστηκε να επιστρέψει στο αναπηρικό αμαξίδιο. Μια ανατροπή που θα μπορούσε να σημάνει παραίτηση, αλλά για τον ίδιο έγινε αφορμή για μια νέα απόφαση: να σηκωθεί ξανά και να προσπαθήσει, «με περίσσευμα ψυχής».
Στην αφήγησή του δεν κρύβει την πίκρα για τη συγγνώμη που δεν άκουσε ποτέ από τον άνθρωπο που προκάλεσε το τροχαίο. Μια συγγνώμη που, όπως λέει σήμερα, δεν τη ζητά πια. «Όλη αυτή η δοκιμασία με έκανε να νιώθω ευλογημένος», εξομολογείται, δείχνοντας πως η συμφιλίωση με το παρελθόν ήρθε μέσα από την αυτογνωσία και όχι από εξωτερικές δικαιώσεις.
Ιδιαίτερη αναφορά κάνει και στον τρόπο με τον οποίο αντιμετώπισε την αναπηρία του. «Δεν ένιωσα ποτέ ότι έγινα πολίτης δεύτερης κατηγορίας, όπως μας θεωρούν ορισμένοι», τονίζει, υπογραμμίζοντας ότι η στάση της κοινωνίας δεν είναι ενιαία.
«Η αύρα και η αγάπη που εισπράττω από τον κόσμο με κάνει “θηρίο”», λέει με χαμόγελο, αποδίδοντας δύναμη στη σχέση που έχει χτίσει με το κοινό όλα αυτά τα χρόνια.
και Facebook 
