Κρήτη: Αστυνομικός λύγισε μπροστά σε τρία μικρά παιδιά μεταναστών – Η κίνηση ανθρωπιάς που συγκινεί

Μια προσωπική μαρτυρία από την Ιεράπετρα αποτυπώνει τις δύσκολες συνθήκες που αντιμετωπίζουν οι μετανάστες που φτάνουν στις νότιες ακτές της Κρήτης, αλλά και τη συναισθηματική επιβάρυνση των ανθρώπων που καλούνται να διαχειριστούν την κατάσταση.

Ο Αλέξανδρος Φυγετάκης, αστυνομικός που υπηρετεί στην περιοχή από το 2018 και βρίσκεται στο Σώμα από το 1999 περιγράφει, μέσα από δημόσια ανάρτησή του, τη στιγμή που λύγισε αντικρίζοντας μια μητέρα με τρία μικρά παιδιά σε προσωρινό χώρο φιλοξενίας μεταναστών.

Η μαρτυρία του αναφέρεται σε μια νυχτερινή βάρδια κατά την οποία κλήθηκε να ενισχύσει το προσωπικό του Λιμενικού Σώματος.

Περίπου 500 άνθρωποι σε προσωρινό χώρο στην Ιεράπετρα

Σύμφωνα με όσα περιγράφει ο αστυνομικός, η υπηρεσία του τον έστειλε σε ανοιχτό δημοτικό χώρο, όπου ο Ερυθρός Σταυρός είχε εγκαταστήσει σκηνές για την προσωρινή παραμονή μεταναστών.

Στο σημείο βρίσκονταν περίπου 500 άνθρωποι διαφορετικών εθνικοτήτων, οι οποίοι είχαν φτάσει από τη Λιβύη.

Ανάμεσά τους ήταν μια γυναίκα με τα τρία παιδιά της, ηλικίας 2, 5 και 6 ετών.

Τα παιδιά, όπως αναφέρει, ήταν βρεγμένα και ταλαιπωρημένα, χωρίς να διαθέτουν προσωπικά αντικείμενα ή στεγνά ρούχα.

Η εικόνα τους τον επηρέασε ιδιαίτερα, καθώς του θύμισε τις δύο κόρες του, ηλικίας 18 μηνών και 6 ετών.

«Έχω δει πολλά. Πίστευα ότι έχω μάθει να αντέχω. Απόψε κατάλαβα ότι δεν τα αντέχω όλα», γράφει χαρακτηριστικά.

«Στα πρόσωπά τους είδα τις κόρες μου»

Ο αστυνομικός περιγράφει ότι, παρά την πολυετή εμπειρία του στην Ελληνική Αστυνομία, η συγκεκριμένη εικόνα τον έκανε να ξεσπάσει σε κλάματα.

Σκέφτηκε πώς θα αισθανόταν αν τα δικά του παιδιά βρίσκονταν στην ίδια θέση και τι θα περίμενε από έναν άγνωστο άνθρωπο που θα τα συναντούσε.

«Έκλαψα. Δεν ντρέπομαι που το λέω», αναφέρει, εξηγώντας ότι εκείνη τη στιγμή δεν μπορούσε να αντιμετωπίσει όσα έβλεπε μόνο μέσα από την επαγγελματική του ιδιότητα.

Όπως περιγράφει, ένιωσε πρωτίστως πατέρας μπροστά σε τρία μικρά παιδιά που είχαν ανάγκη από βοήθεια.

Η τηλεφωνική επικοινωνία με τη σύζυγό του και η τσάντα με τα ρούχα

Μετά τη συνάντησή του με την οικογένεια, ο αστυνομικός τηλεφώνησε στη σύζυγό του και της εξήγησε τι είχε συμβεί.

Εκείνη ετοίμασε μια τσάντα με στεγνά ρούχα, βρεφικά είδη και αντικείμενα που χρησιμοποιούσαν για τα δικά τους παιδιά.

Ο ίδιος μετέφερε τα πράγματα στον χώρο όπου βρίσκονταν οι μετανάστες και τα παρέδωσε στη μητέρα.

Η γυναίκα άλλαξε τα βρεγμένα ρούχα των παιδιών της, ενώ στη συνέχεια ο αστυνομικός φρόντισε να βρεθεί μια σκηνή ώστε να κοιμηθούν όλα μαζί.

Όπως σημειώνει στην ανάρτησή του, τα παιδιά ηρέμησαν και μπόρεσαν να περάσουν τη νύχτα δίπλα στη μητέρα τους, σε καλύτερες συνθήκες.

«Αυτοί οι άνθρωποι δεν είναι νούμερα»

Η εμπειρία αυτή αποτέλεσε την αφορμή για να δημοσιοποιήσει όσα αισθάνθηκε κατά τη διάρκεια της βάρδιάς του.

Ο αστυνομικός επισημαίνει ότι πίσω από τους αριθμούς των μεταναστευτικών αφίξεων βρίσκονται άνθρωποι με διαφορετικές προσωπικές ιστορίες και οικογένειες που αντιμετωπίζουν δύσκολες συνθήκες.

«Αυτοί οι άνθρωποι δεν είναι νούμερα. Δεν είναι εικόνες στις ειδήσεις. Δεν είναι στατιστικές», τονίζει.

Εξηγεί επίσης ότι η ανάρτησή του δεν έγινε για να αποσπάσει επαίνους ή να προκαλέσει οίκτο, αλλά για να μεταφέρει την εικόνα που αντίκρισε.

Αναφέρεται ιδιαίτερα στα παιδιά που βρίσκονται σε προσωρινούς χώρους παραμονής και στις μητέρες που προσπαθούν να τα φροντίσουν χωρίς να γνωρίζουν τι θα ακολουθήσει.

Το μήνυμα προς τους συναδέλφους του

Στο τελευταίο μέρος της ανάρτησης, ο αστυνομικός απευθύνεται και στους συναδέλφους του που υπηρετούν σε αντίστοιχες συνθήκες, καλώντας τους να μην παραμελούν τη δική τους ψυχική κατάσταση.

Υπογραμμίζει ότι η επαγγελματική ιδιότητα δεν αναιρεί την ανθρώπινη αντίδραση μπροστά στον πόνο ενός παιδιού.

«Η ψυχή δεν είναι αστυνομικός. Η ψυχή δεν έχει στολή», αναφέρει.

Κλείνοντας, επισημαίνει ότι γνωρίζει πως η άποψή του μπορεί να μην βρίσκει όλους σύμφωνους, ωστόσο επιλέγει να μιλήσει δημόσια για όσα βίωσε.

«Δεν είναι αδυναμία να κλάψεις. Αδυναμία είναι να μην βλέπεις», καταλήγει, προσθέτοντας ότι πάνω από την επαγγελματική του ιδιότητα βρίσκεται η ανθρώπινη υπόστασή του.