Κρήτη: Ραγίζει καρδιές ο πατέρας του ήρωα πυροσβέστη Παντελή – «Ηταν ένα ανεκτίμητο δώρο του Θεού στη ζωή μας»

Με λόγια βαθιάς οδύνης, αλλά και πίστης, ο π. Εμμανουήλ Διαμαντάκης μιλά για τον γιο του, τον πυροσβέστη Παντελή Διαμαντάκη, ο οποίος έχασε τη ζωή του στο μέτωπο της μεγάλης πυρκαγιάς που έπληξε την Κρήτη τον περασμένο μήνα.

Στη συνέντευξή του στην εφημερίδα «Δημοκρατία», ο πατέρας του αδικοχαμένου πυροσβέστη αναφέρεται στις τελευταίες ώρες πριν πληροφορηθεί την τραγική είδηση, στην πίστη που τον στηρίζει μετά την απώλεια, αλλά και στην ανάγκη η Πολιτεία να προχωρήσει σε ουσιαστικές παρεμβάσεις για την προστασία των πυροσβεστών.

Η τελευταία τηλεφωνική επικοινωνία πατέρα και γιου είχε γίνει ενώ η μεγάλη φωτιά βρισκόταν ήδη σε εξέλιξη και ο Παντελής κατευθυνόταν προς το μέτωπο.

«Τον συμβούλευσα να μην κινδυνεύσουν, γιατί η φωτιά αυτή με τόσα μποφόρ δεν μπορεί ν’ αντιμετωπιστεί στον συγκεκριμένο χρόνο», αναφέρει ο π. Εμμανουήλ, περιγράφοντας την αγωνία που είχε ήδη αρχίσει να κυριαρχεί στην οικογένεια.

Οι ώρες που ακολούθησαν ήταν βασανιστικές. Ο ίδιος παρακολουθούσε συνεχώς την εξέλιξη της πυρκαγιάς μέσα από τα τοπικά μέσα ενημέρωσης, μέχρι τη στιγμή που δέχθηκε το τηλεφώνημα να μεταβεί μαζί με τη μητέρα του Παντελή στο νοσοκομείο.

Όπως εξομολογείται, εκείνη τη στιγμή κατάλαβε τι είχε συμβεί.

Η διαδρομή των περίπου 45 λεπτών προς το νοσοκομείο έχει χαραχθεί βαθιά στη μνήμη του. Πατέρας και μητέρα παρέμειναν σχεδόν σιωπηλοί μέσα στο αυτοκίνητο, αντιμέτωποι με μια πραγματικότητα που δύσκολα μπορεί να διαχειριστεί ένας γονιός.

«Οι στιγμές αυτές νομίζω ότι είναι οριακές για την ανθρώπινη φύση και ότι χαράσσονται παντοτινά όχι μόνο στη μνήμη αλλά σε όλη ύπαρξη του ανθρώπου», σημειώνει.

Μέσα σε αυτή τη συντριπτική απώλεια, ο π. Εμμανουήλ αναφέρει ότι η πίστη αποτέλεσε το βασικό του στήριγμα. Δεν κρύβει ότι υπήρξαν στιγμές εσωτερικής δοκιμασίας, ωστόσο τονίζει πως δεν άφησε την οργή να κυριαρχήσει.

«Δόξα τω Θεώ, δεν ένιωσα οργή για κανέναν και αυτό το “γιατί” το άφησα εξαρχής ολοκληρωτικά στον Θεό», λέει.

Η πίστη στην Ανάσταση και στην αιώνια ζωή αποτελεί, όπως εξηγεί, το σημείο πάνω στο οποίο προσπαθεί να στηριχθεί η οικογένεια για να συνεχίσει μετά τον θάνατο του Παντελή.

Παράλληλα, όμως, ο πατέρας του πυροσβέστη στέλνει σαφές μήνυμα προς την Πολιτεία, τονίζοντας ότι μετά από μια τέτοια τραγωδία δεν αρκούν οι διαπιστώσεις και οι ευχές.

Κατά τον ίδιο, ένα οργανωμένο κράτος οφείλει μετά από κάθε σοβαρό συμβάν να εξετάζει τι πήγε λάθος, να αξιολογεί τις διαδικασίες, να επανεξετάζει τον τρόπο λειτουργίας των υπηρεσιών και να προχωρά όπου απαιτείται σε αλλαγές.

Ιδιαίτερη έμφαση δίνει στην εκπαίδευση των πυροσβεστών, ένα ζήτημα που, όπως αποκαλύπτει, είχε συζητήσει στο παρελθόν και με τον ίδιο τον γιο του.

Ο π. Εμμανουήλ επισημαίνει ότι η πρόσληψη προσωπικού, και ιδιαίτερα εποχικών πυροσβεστών για περιορισμένο χρονικό διάστημα, δεν αρκεί από μόνη της για να διασφαλιστεί η απαιτούμενη ετοιμότητα για ένα τόσο επικίνδυνο επάγγελμα.

Όπως σημειώνει, το να φορέσει ένας νέος άνθρωπος τη στολή δεν σημαίνει αυτομάτως ότι έχει αποκτήσει την εμπειρία και τις γνώσεις που χρειάζονται για να αντιμετωπίσει ακραίες συνθήκες στο πεδίο.

Για τον λόγο αυτό προτείνει μια μόνιμη και διαρκή διαδικασία εκπαίδευσης και ενημέρωσης, στην οποία θα μπορούσαν να αξιοποιούνται έμπειρα στελέχη του Πυροσβεστικού Σώματος.

Κατά την εκτίμησή του, η συστηματική εκπαίδευση, η πειθαρχία και η συνεχής επικαιροποίηση γνώσεων και τακτικών μπορούν να ενισχύσουν την επιχειρησιακή αποτελεσματικότητα και, κυρίως, να περιορίσουν τον κίνδυνο απωλειών την ώρα του καθήκοντος.

Στην πιο προσωπική στιγμή της συνέντευξης, ο π. Εμμανουήλ καλείται να περιγράψει τι θα έλεγε στον Παντελή εάν μπορούσε να τον έχει ξανά μπροστά του.

«Θα ήθελα να του πω ότι ήταν ένα ανεκτίμητο δώρο του Θεού στη ζωή μας», αναφέρει.

Μιλά με υπερηφάνεια για την πειθαρχία, τη δοτικότητα, τη μαχητικότητα και το ήθος του γιου του, τονίζοντας ότι, παρότι η ζωή του ήταν σύντομη, η παρουσία του αποτέλεσε μεγάλη ευλογία για την οικογένειά του.

Το μήνυμά του απευθύνεται και στους γονείς των πυροσβεστών που κάθε καλοκαίρι περιμένουν με αγωνία την επιστροφή των παιδιών τους από τα μέτωπα των πυρκαγιών.

Τους καλεί να κρατούν την πίστη τους, αλλά ταυτόχρονα να διεκδικούν σύγχρονα μέσα, σωστή εκπαίδευση και τις καλύτερες δυνατές συνθήκες ασφάλειας, ώστε όσοι επιχειρούν στις φωτιές να μπορούν να επιστρέφουν σώοι στις οικογένειές τους.

Ο π. Εμμανουήλ Διαμαντάκης κλείνει μιλώντας για τη νέα γενιά και τις αξίες που, όπως πιστεύει, εξακολουθούν να υπάρχουν στους νέους ανθρώπους.

«Έχει πολύ περιεχόμενο και πολύ φιλότιμο η καρδιά των νέων παιδιών», σημειώνει, υπογραμμίζοντας ότι παρά τον ατομικισμό και τον εγωκεντρισμό της εποχής, η αλληλεγγύη, το καθήκον και η προσφορά στον συνάνθρωπο παραμένουν ζωντανά.

Για την οικογένεια του Παντελή, η απώλεια παραμένει βαθιά. Η μνήμη του, όμως, συνδέεται πλέον με όσα χαρακτήρισαν τη ζωή και την πορεία του: την προσφορά, το καθήκον, τη μαχητικότητα και την ευθύνη απέναντι στον συνάνθρωπο.