Τυμπάκι: Συγκλονιστικός αποχαιρετισμός στον Γιώργο Σπανουδάκη – «Δεν ήταν η ώρα σου, δεν ήταν η σειρά σου»

Με ένα βαθιά συγκινητικό κείμενο αποχαιρετά τον Γιώργο Σπανουδάκη ο γνωστός μαντιναδολόγος και στιχουργός Γιάννης Θεοδωράκης, ένας άνθρωπος με μακρά παρουσία στην κρητική παράδοση, που έχει γράψει στίχους για πολλούς καλλιτέχνες, αλλά και βιβλία αφιερωμένα στη μαντινάδα και τον κρητικό λόγο.

Βαρύ πένθος στη Μεσαρά: Πλήθος κόσμου αποχαιρετά τον Γιώργο Σπανουδάκη

Ο Γιάννης Θεοδωράκης επέλεξε να πει το δικό του «αντίο» στον 56χρονο Γιώργο Σπανουδάκη με τον τρόπο που ξέρει καλύτερα: μέσα από στίχους που κουβαλούν πόνο, παράπονο και αγάπη.

Λόγια απλά, αλλά βαριά. Λόγια που αποτυπώνουν το μεγάλο «γιατί» που έχει αφήσει πίσω του ο αιφνίδιος θάνατος ενός ανθρώπου ιδιαίτερα αγαπητού στο Τυμπάκι, το Κλήμα και την ευρύτερη περιοχή της Μεσαράς.

«Δεν ήτανε η ώρα σου, δεν ήτανε η σειρά σου», γράφει ο γνωστός μαντιναδολόγος, σε έναν αποχαιρετισμό που συγκινεί βαθιά.

«Που πας καλοκαιριάτικα, Γιώργη Σπαντή απ’ το Κλήμα»

Ο Γιάννης Θεοδωράκης γράφει:

«Που πας καλοκαιριάτικα
Γιώργη Σπαντή απ’ το Κλήμα
κι αφήνεις πίσω σου γιατί
και δάκρυα και θλίψη…

Δεν ήτανε η ώρα σου
δεν ήτονε η σειρά σου
και γιάντα βιάστηκες και συ
να φύγεις σε άλλους τόπους…

Ό,τι κι αν πω κι ό,τι σκεφτώ
για σένα θα ’ναι λίγο
γι’ αυτό θα πω από καρδιάς
να ’χεις καλό ταξίδι…

Μα όταν θα σμίξεις τον Θεό
πες του δεν είναι εντάξει
γιατί ’χει άλλους που ’πρεπε
να πάρει κι όχι εσένα…

Σπαντιδογιάννη, σήμερο
στήσε μεγάλο γλέντι
γιατί έρχεται ο Γιώργης σου
να κάνετε παρέα…

Σφάξε το πιο καλό σου αρνί
να τον υποδεχτείτε
γιατί όσο ζούσε ήτανε
άρχοντας και τ’ αξίζει…»

Ένα «αντίο» βγαλμένο από την κρητική ψυχή

Ο αποχαιρετισμός του Γιάννη Θεοδωράκη δεν είναι απλώς ένα ποίημα.

Είναι ένα ξέσπασμα ψυχής για έναν άνθρωπο που έφυγε ξαφνικά, αφήνοντας πίσω του οικογένεια, φίλους και μια ολόκληρη τοπική κοινωνία βυθισμένη στη θλίψη.

Η αναφορά στον «Σπαντιδογιάννη» και στο μεγάλο γλέντι που θα στηθεί για την υποδοχή του Γιώργου δίνει στους στίχους μια ιδιαίτερα δυνατή εικόνα, βαθιά δεμένη με τον τρόπο που η κρητική παράδοση αντιμετωπίζει ακόμη και τον αποχωρισμό: με πόνο, μνήμη, αγάπη και την ελπίδα της αντάμωσης.

Και η τελευταία φράση μοιάζει να συνοψίζει όσα αισθάνονται όσοι τον γνώριζαν:

«Γιατί όσο ζούσε ήτανε άρχοντας και τ’ αξίζει».