Από Ερευνητής του ΙΤΕ… φοιτητής στο Μαθηματικό Κρήτης – Η συγκινητική ιστορία του Δρ. Παύλου Παυλίδη!

Αν και δόκτωρ, με πλούσιο βιογραφικό, αποφάσισε φέτος να δώσει Πανελλαδικές και σήμερα, Πέμπτη 23 Ιουλίου, έγινε γνωστή η εισαγωγή του στο Μαθηματικό Κρήτης!

Ο λόγος για τον Δρ Παύλο Παυλίδη, από τις Μοίρες Ηρακλείου, πρόεδρο του Ορειβατικού Μοιρών, γιο του αείμνηστου Απόστολου Παυλίδη από τον Σοκαρά Δήμου Γόρτυνας, με μικρασιατικές ρίζες, και της Κυριακής Τερζάκη από την Παναγιά Δήμου Φαιστού, ερευνητή στο Εργαστήριο Υπολογιστικής Βιοϊατρικής του Ινστιτούτου Πληροφορικής (ΙΠ) στο Ίδρυμα Τεχνολογίας και Έρευνας (ΙΤΕ), κάτοχο πτυχίου ισοδύναμου με μάστερ στη Γεωπονική Βιοτεχνολογία και μάστερ στη Μοριακή Βιολογία και Βιοτεχνολογία Φυτών.

Οι διδακτορικές του σπουδές έλαβαν χώρα στο Πανεπιστήμιο του Μονάχου (2007-2011), από όπου και έλαβε το διδακτορικό του, με διακρίσεις, υπό την επίβλεψη του καθηγητή Wolfgang Stephan.

Το 2013 επέστρεψε στην Ελλάδα ως μεταδιδάκτορας και, από το 2014 έως το 2016, ήταν υπότροφος του ευρωπαϊκού προγράμματος Marie Curie. Από τον Απρίλιο του 2016 ενσωματώθηκε στο δυναμικό του Εργαστηρίου Υπολογιστικής Βιοϊατρικής του ΙΠ-ΙΤΕ ως ερευνητής.

Όπως είχε αναφέρει ο ίδιος, πριν βγουν τα αποτελέσματα:

«Έτσι, λοιπόν, ξαφνικά, τον Δεκέμβρη του 2025, αποφάσισα να δώσω Πανελλήνιες… Θετική.

28 χρόνια αφού είχα δώσει πρώτη φορά, τον Ιούνιο του 1998, πρώτη δέσμη.

Τότε, βέβαια, το πλάνο ήταν ότι κάτι θα διάβαζα μέχρι τον Ιούνιο, αλλά εννοείται, αν έχεις περάσει από τα φοιτητικά έδρανα, διαβάζεις μόνο αφού αρχίσει το πρώτο μάθημα της εξεταστικής.

29 Μάη, λοιπόν, πρώτο μάθημα, Έκθεση. Και βρίσκομαι κι εγώ στο προαύλιο του ΓΕΛ Μοιρών μαζί με 18χρονα που δίνουν πρώτη φορά εξετάσεις. 7:30 το πρωί. Να βλέπεις παιδιά στην ηλικία των δικών σου να είναι αγχωμένα, αλλά να το διασκεδάζουν κιόλας, με αρκετή ενέργεια από την υπερένταση των εξετάσεων.

Έκθεση… Υπογεννητικότητα, μοναξιά. Μοναξιά στις μεγάλες ηλικίες. Εμπειρίκος, Παπανούτσος κι ένα χαζό, ασύνδετο πρώτο κείμενο. Πώς βιώνουν τα παιδιά τη μοναξιά; Πώς θα πρέπει να τη διαχειριστεί η κοινωνία; Θεωρητικές λύσεις… θεωρητικές μπούρδες. Διαβασμένα τα παιδιά, όμως. Ήταν από τα θέματα που είχαν δουλέψει.

Δεύτερο μάθημα, Μαθηματικά. Αναλαμπές από το Λύκειο, 27 χρόνια πριν. Μπορεί να μη θυμάμαι τι έκανα στο Πανεπιστήμιο, Αμπελουργία, Λαχανοκομία και Σιτηρέσια μπήκαν και βγήκαν αυτούσια, όμως θυμόμουν την αντίστροφη συνάρτηση, κανόνες παραγώγισης, με δύο μέρες διάβασμα, να ’ναι καλά η αργία του Αγίου Πνεύματος που έπεσε στη μέση.

Μετά, Χημεία. Ο διάολος των εξετάσεων όσες φορές είχα δώσει. Πανελλήνιες το ’98, στο Πανεπιστήμιο και τώρα. Πώς σκ@τά μαθαίνει κανείς τόσες αντιδράσεις; Πώς λύνει τόσα θέματα σε τρεις ώρες;

Παρόμοιο μοτίβο και στη Φυσική, αν και μου φάνηκαν πιο εύκολα τα θέματα. Τα λάθη και η άγνοια ήταν αναπόφευκτα μετά από μιάμιση μέρα διαβάσματος μόνο.

Μερικές σκέψεις, λοιπόν, σε όλο αυτό:

1. Είναι εμπειριάρα.

2. Είναι απίστευτο πόσα πολλά μαθαίνουμε στο Λύκειο και τα έχουμε ξεχάσει εντελώς αργότερα. Π.χ. δεν θυμόμουν καν ότι είχαμε κάνει ηλεκτρομαγνητισμό.

3. Ακόμη χειρότερα, πόσα έχουμε ξεχάσει από το Πανεπιστήμιο.

Τα πιο σοβαρά για το τέλος:

Η πίεση του χρόνου είναι συντριπτική. Για να γράψει κάποιος καλά, έχει χρόνο μόνο να σκεφτεί ελάχιστα. Πραγματικά ΕΛΑΧΙΣΤΑ. Αν αφιερώσεις χρόνο σκέψης, τότε σίγουρα δεν θα τα προλάβεις όλα. Δεν βλέπω πλέον κανέναν λόγο να γίνεται αυτό. Ποτέ, μα ποτέ, δεν δουλεύουμε με το πιστόλι στον κρόταφο. Πάντα στην επιστήμη λύνουμε τα προβλήματα με άνεση χρόνου, τα συζητάμε, τα σκεφτόμαστε. Κανείς και ποτέ δεν δουλεύει με τόση πίεση χρόνου.

1. Οι Πανελλήνιες είναι γνώσεις ενός κλειστού συστήματος. Αυτά υπάρχουν, από εκεί θα δώσεις. Ε, η επιστήμη δεν είναι έτσι. Εκεί, δεν ξέρεις καν το σύνολο της γνώσης που πρέπει να ξέρεις. Είναι εντελώς διαφορετική νοοτροπία αντιμετώπισης προβλημάτων. Τα παιδιά σίγουρα δεν είναι εκπαιδευμένα στο να λύνουν “ανοιχτά” προβλήματα. Το βλέπουμε στο Πανεπιστήμιο αυτό. Χάνονται, αν δεν ξέρουν το σύνολο της γνώσης. Νομίζω ότι το σχολείο πρέπει να τους εκπαιδεύσει σε αυτόν τον γενικό τρόπο σκέψης.

2. Δεν βρίσκω κανέναν λόγο, ειλικρινά, παιδιά 18 ετών να πρέπει να μπουν σε αυτή την εξωφρενική διαδικασία. Στο Πανεπιστήμιο ο τρόπος δουλειάς είναι εντελώς διαφορετικός, μετά το Πανεπιστήμιο εντελώς διαφορετικός επίσης. Γιατί να μάθεις να δουλεύεις με το πιστόλι στον κρόταφο, με δεδομένο ένα σύνολο πεπερασμένων γνώσεων και ασκήσεων; Αφού ποτέ δεν θα ξαναδουλέψεις έτσι. Γιατί να εκπαιδευτείς σε κάτι ουτοπικό και παράλογο;

3. Επιπλέον, γιατί αυτό πρέπει να το κάνεις στα 18 σου; Γιατί να μη ξοδεύεις τον χρόνο σου στον αθλητισμό, στη φύση, στις σχέσεις, στη φιλοσοφία, στην πραγματική κατανόηση του κόσμου;

Όπως και να έχει, ήταν εμπειρία. Δεν ξέρω αν θα περάσω πουθενά, μάλλον όχι. Αλλά, όπως και να είναι, το απόλαυσα.

Τέλος και σημαντικότερο: Μπράβο στα παιδιά. Είστε ήρωες. Όπως και να πάτε, η ζωή είναι μπροστά σας και τον δρόμο σας θα τον βρείτε. Άντε, και του χρόνου ή αργότερα θα… ξαναδώσω».

πηγή: Δια-SOS-τε τη Μεσαρά