Συγκλονίζει γιατρός για 18χρονο που έμεινε παραπληγικός: «Αν φορούσε ζώνη πίσω, θα περπατούσε χαμογελαστός»

Μια οδυνηρή υπενθύμιση για τις ολέθριες συνέπειες της έλλειψης οδικής παιδείας αποτελεί η πρόσφατη δημόσια παρέμβαση του πλαστικού χειρουργού Μάριου Παπαδάκη.

Με αφορμή ένα δραματικό περιστατικό που κλήθηκε να αντιμετωπίσει στο χειρουργείο, ο γιατρός περιγράφει πώς η παράλειψη ενός βασικού κανόνα ασφαλείας κατέστρεψε τα όνειρα ενός νέου ανθρώπου, αναδεικνύοντας το διαχρονικό έλλειμμα ασφάλειας στις ελληνικές διαδρομές.

Το περιστατικό, το οποίο ο κ. Παπαδάκης χαρακτήρισε ως μέρος μιας «εξαιρετικά στενάχωρης» εβδομάδας, αφορά έναν 18χρονο επιβάτη ο οποίος βρισκόταν στο πίσω κάθισμα οχήματος κατά τη διάρκεια μετωπικής σύγκρουσης. Η απουσία ζώνης ασφαλείας αποδείχθηκε μοιραία: ο νεαρός εκτινάχθηκε με δύναμη, διαπέρασε το μπροστινό παρμπρίζ και σύρθηκε στην άσφαλτο για μια απόσταση 15 μέτρων. Σε αντίθεση με τον οδηγό και τον συνοδηγό, οι οποίοι χάρη στη χρήση ζώνης παρέμειναν ουσιαστικά αλώβητοι, ο 18χρονος υπέστη ανεπανόρθωτη βλάβη.

Η ιατρική διάγνωση είναι αμείλικτη, καθώς ο νεαρός έμεινε παραπληγικός και θα είναι αναγκασμένος να μετακινείται με αναπηρικό αμαξίδιο για την υπόλοιπη ζωή του. Ο χειρουργός υπογραμμίζει με έμφαση πως, αν το παιδί είχε προσδεθεί, σήμερα θα συνέχιζε την καθημερινότητά του χωρίς κανένα πρόβλημα. Μάλιστα, σημειώνει με νόημα πως η παραπληγία δεν είναι καν το χειρότερο δυνατό σενάριο, καθώς ο τραυματισμός θα μπορούσε να οδηγήσει σε πλήρη τετραπληγία, αφήνοντας τον ασθενή ικανό να κινήσει μόνο τα μάτια του.

Η ανάρτηση του γιατρού εστιάζει ιδιαίτερα στην εδραιωμένη λανθασμένη νοοτροπία που κυριαρχεί στην ελληνική κοινωνία από τη δεκαετία του '90. Όπως αποκαλύπτει, ακόμη και οι απαρηγόρητοι γονείς του θύματος, αλλά και μέλη του νοσηλευτικού προσωπικού, παραδέχθηκαν πως ποτέ δεν θεωρούσαν αναγκαία τη χρήση ζώνης στις πίσω θέσεις. Η αντίληψη ότι η ασφάλεια είναι προαιρετική ή ότι η ζώνη χρησιμοποιείται μόνο για την αποφυγή των προστίμων της Τροχαίας, αποτελεί, σύμφωνα με τον κ. Παπαδάκη, το ριζικό αίτιο τέτοιων τραγωδιών.

Κλείνοντας το συγκινητικό του μήνυμα, ο πλαστικός χειρουργός απευθύνει έκκληση για ριζική αλλαγή στάσης, προτρέποντας τους ενήλικες να γίνουν οι ίδιοι το πρότυπο για τα παιδιά τους. Η οδική ασφάλεια δεν πρέπει να αντιμετωπίζεται ως μια υποχρέωση υπό την απειλή του νόμου, αλλά ως μια συνειδητή πράξη αυτοπροστασίας που διαχωρίζει ένα χαμόγελο από μια ισόβια αναπηρία.

Ολόκληρη η ανάρτηση του πλαστικού χειρουργού Μάριου Παπαδάκη

Η προηγούμενη εβδομάδα ηταν πολυ στενάχωρη.

Χειρουργησα μεταξυ άλλων και ενα παιδί 18 ετών. Επιβάτης πισω καθισματος σε αυτοκίνητο, εκσφενδονιστηκε απο το μπροστινο παρμπρίζ σε μια μετωπική συγκρουση και συρθηκε 15 μετρα στην ασφαλτο.

Δε φορουσε ζωνη. Ο οδηγος και ο συνοδηγός δεν επαθαν τιποτα. Φορουσαν ζώνη. Το παιδι αυτο εμεινε παραπληγικο. Θα περάσει όλη την υπολοιπη ζωη του σε ενα αμαξιδιο. Και αυτο ΔΕΝ ειναι το χειρότερο σεναριο, θα μπορουσε να μείνει τετραπληγικο, και να κουνάει μονο τα μάτια του. Αν φορουσε ζωνη δε θα είχε παθει τίποτα. Θα περπατούσε χαμογελαστό, οπως πριν.

Οι γονείς του απαρηγορητοι. Δε φορεσαν βεβαια ποτέ ουτε οι ιδιοι ζώνη στα πισω καθισματα. Μόνο στα μπροστά. Το ιδιο παραδεχτηκε και το νοσηλευτικό προσωπικο. "Γιατί να φοράμε ζωνη στα πισω καθισματα;"

Δεν εχει αλλαξει τιποτα σε σχέση με το 1990. Η οδική παιδεία του μέσου επιβατη ειναι υπο του μηδενος.

Προστατεψτε τα παιδιά σας και τον εαυτό σας, δινοντας το παραδειγμα. Οχι λέγοντας "να φορας ζωνη γιατι γράφουνε".

Κριμα το παιδι. Κριμα τα νιατα του.