Ο τίτλος του άρθρου αντανακλά την έντονη ανησυχία που εκφράζει σήμερα μια μεγάλη μερίδα Ελλήνων όπως και ξένων φορολογουμένων πολιτών που εργάζονται και ζουν στη χώρα μας.
Η έννοια της “κοινοβουλευτικής παρακμής”, παραπέμπει σε μια κατάσταση κατά την οποία οι δημοκρατικοί θεσμοί, και ιδίως το Κοινοβούλιο, εμφανίζουν φαινόμενα απαξίωσης, δυσλειτουργίας και σταδιακής απομάκρυνσης από την ουσιαστική αντιπροσώπευση της κοινωνίας στο σύνολό της.
Βεβαίως, το ζήτημα αυτό μπορεί να προσεγγιστεί από πολλές οπτικές γωνίες. Μία από αυτές είναι και η ιστορική του διάσταση, η οποία κορυφώθηκε κατά την περίοδο της μεταπολίτευσης και συνεχίζει να τροφοδοτεί τον σύγχρονο δημόσιο προβληματισμό. Αν η πορεία αυτή δεν ανακοπεί έγκαιρα, υπάρχει ο κίνδυνος να πληγούν βαθύτερα θεμελιώδεις αξίες της κοινωνίας μας, όπως η πίστη, η συλλογική ταυτότητα και η συνοχή του έθνους.
Σε αυτή τη δύσκολη ιστορική και πολιτική συγκυρία, οι νηφάλιες σκέψεις και οι δημιουργικές προτάσεις αποτελούν ευλογία. Οφείλουν να αντιμετωπίζονται με σεβασμό και πνεύμα ευγενούς άμιλλα, ώστε να συμβάλλουν στη βελτίωση της λειτουργίας των θεσμών: του Κοινοβουλίου, της Δημόσιας Διοίκησης και των Νομικών Προσώπων Δημοσίου Δικαίου, όπως οι Περιφέρειες, οι Δήμοι, τα Δημόσια Νοσοκομεία, τα Ασφαλιστικά Ταμεία, τα Επιμελητήρια και βεβαίως η Εκκλησία.
Ένα νέο ξεκίνημα θα μπορούσε να αποτελέσει την αναθεώρηση των διατάξεων του Ελληνικού Συντάγματος με πνεύμα θεσμικής ανανέωσης. Στον δημόσιο διάλογο έχουν κατά καιρούς διατυπωθεί προτάσεις όπως είναι η κατάργηση της πρακτικής των εξωκοινοβουλευτικών υπουργών, η μείωση του αριθμού των βουλευτικών εδρών, ο περιορισμός της “ισόβιας” επανεκλογής βουλευτών, καθώς και η καθιέρωση ενός σταθερού μικτού εκλογικού συστήματος που θα ενισχύει την ευρύτερη κοινωνική συμμετοχή, πέρα από τα στενά κομματικά όρια.
Αντίστοιχα, στον χώρο της Δημόσιας Διοίκησης παραμένει διαχρονικό ζητούμενο η ουσιαστική αντιμετώπιση της γραφειοκρατίας και του διοικητικού αναχρονισμού. Παράλληλα, ο θεσμός της Δικαιοσύνης οφείλει να λειτουργεί με πλήρη ανεξαρτησία από παρεμβάσεις, διασφαλίζοντας την εμπιστοσύνη των πολιτών στο κράτος δικαίου.
Στον εκκλησιαστικό χώρο, τα Εκκλησιαστικά Δικαστήρια της Αυτοκέφαλης Εκκλησίας της Ελλάδος (Επισκοπικά, Συνοδικά και Αρχιερέων) καλούνται επίσης να ασκούν το έργο τους με αμεροληψία και αυστηρότητα, απονέμοντας πειθαρχική δικαιοσύνη όταν και όπου αυτή επιβάλεται.
Η ανάγκη για θεσμική ανανέωση, υπευθυνότητα και συλλογική προσπάθεια είναι σήμερα περισσότερο επίκαιρη από ποτέ.
Ας προχωρήσουμε λοιπόν με πίστη και αποφασιστικότητα προς την πολυπόθητη αλλαγή, προς τιμήν της πατρίδας μας και των νομίμων ευσεβών πολιτών της.
Γιάννης Η. Κάκανος
Υπαστυνόμος Β’ ε.α.
και Facebook 
