Η συμπλήρωση ενός χρόνου, στις 25 Ιανουαρίου, από την εκδημία του Αρχιεπισκόπου Τιράνων και πάσης Αλβανίας Αναστασίου, συγκίνησε ιδιαίτερα την οικογένεια του Μανώλη και της Κατερίνας Βολοσυράκη στον Κάτω Ζαρό Δήμου Φαιστού, καθώς ο, αείμνηστος πλέον, ποιμενάρχης είχε βαπτίσει το πρώτο παιδί τους.
Η ιστορία αυτής της πνευματικής σχέσης είναι εξαιρετικά ενδιαφέρουσα: Ο μετέπειτα Αρχιεπίσκοπος, και τότε Επίσκοπος στη Μονή Πετράκη στην Αθήνα, εμφανίστηκε το, μακρινό 1977, ως πραγματικός… "άγγελος εξ ουρανού" στη ζωή της οικογένειας Βολοσυράκη, βοηθώντας τους σε μια εξαιρετικά δύσκολη στιγμή όταν αρρώστησε το νεογέννητο παιδί τους και έπρεπε, επειγόντως, να μεταφερθεί αεροπορικώς σε Νοσοκομείο της Αθήνας. Όταν όλα πήγαν καλά, ο Αναστάσιος ήρθε στο Ζαρό για να τελέσει τη βάπτιση του παιδιού που πήρε το όνομα Παντελής και σήμερα είναι πατέρας ο ίδιος δύο παιδιών.
Όπως μας αφηγήθηκε, με φωνή ραγισμένη από τη συγκίνηση, ο ίδιος ο Μανώλης Βολοσυράκης,
"Στις 2 του Σεπτέμβρη του 1977, γεννήθηκε ο γιός μου ο μεγάλος. Μου λένε από το Νοσοκομείο, "του κοπελιού του χει μπει ίκτερος με το γάλα και θα χρειαστεί να το πας απόψε στην Αθήνα!". Με το που μπήκα στην αίθουσα αναμονής του αεροδρομίου Ηρακλείου, βράδυ, αμοναχός με το μωρό, με πλησιάζει ο Σεβασμιότατος, που ταξίδευε κι αυτός από Ηράκλειο για Αθήνα, και μου λέει "που το πας το παιδί, τέκνο μου, τέθοια ώρα;". Εγώ βούρκωσα μόλις μου το πε -βουρκώνω και τώρα που το θυμούμαι! "Έτσι κι έτσι", λέω, "το παιδί γεννήθηκε πριν τρεις μέρες και μόλις το θήλασε η γυναίκα μου κιτρίνισε και με στέλνουνε επειγόντως στην Αθήνα, διότι εδώ πέρα δεν υπάρχουνε θερμοκοιτίδες για να μπει το παιδί και θα το πάω στο Παίδων-Αγία Σοφία". Και μου λέει "μη φοβάσαι! Αφού έπεσες στα χέρια μου, εγώ είμαι εδώ. Το μωρό θα το κάνομε καλά"! Εμένα τρέχανε τα μάθια μου δάκρυα…
Την ώρα που ήτανε για να βγούμε τη σκάλα του αεροπλάνου μου λέει "για δώσμου το εισιτήριο σου", το κοιτάζει και λέει "α, σ' έχουνε βάλει στο πίσω μέρος. Το μωρό όμως δεν κάνει να μπει εκεί, γιατί είναι τα φτερά, οι μηχανές και κάνει πολύ θόρυβο-αλλά μη σε νοιάζει, εγώ θα το κανονίσω". Μπήκε στο πιλοτήριο, μίλησε με τον πιλότο ο οποίος είπε "αμέσως το παιδί στην πρώτη θέση!". Όταν φτάσαμε στο αεροδρόμιο δεν υπήρχε ασθενοφόρο για να μας παραλάβει και μου λέει ο Αναστάσιος "μην στεναχωριέσαι, θα το πάμε εμείς στο Νοσοκομείο, εδώ είναι ο οδηγός μου και περιμένει".
Πάμε στο Νοσοκομείο και τους λέει "φέραμε ένα μωρό τριών ημερών από την Κρήτη και θέλω την προσοχή σας". Έρχεται ο γιατρός που ήταν υπηρεσία και λέει
"Σεβασμιότατε εδώ είμαστε, για ότι χρειάζεται!". Ο Αναστάσιος μου είπε "Τώρα πρέπει να κανονίσουμε που θα μείνεις, εγώ θα πληρώσω το ξενοδοχείο σου για όσο χρειαστεί".
Εγώ τον ευχαρίστησα, αλλά επέμεινα ότι ήθελα να μείνω στο Νοσοκομείο, παρά το γεγονός ότι μου τόνισε ότι αυτό δεν επιτρεπόταν. Τελικά τους είπε "ο πατέρας του παιδιού θα μείνει εδώ και θέλω να μην τον πειράξετε", όπως και έγινε.
Όταν είπα όσα έγιναν, σε ένα θείο μου, μου λέει "εσύ έπεσες σε έναν Άγιο άνθρωπο και δεν πρέπει να τον αφήσεις. Πρέπει να τονέ βάλεις να στο βαφτίσει το κοπέλι!".
Τελικά του το πρότεινα και μου λέει, "ωραία, το κλείσαμε!".
9 μηνών το βαπτίσαμε τελικά το παιδί στο Ζαρό, όπου ο σεβασμιότατος ήρθε με έναν ξάδερφο του, το Νίκο Γιαννουλάτο, Διευθυντή Τραπέζης στο Ηράκλειο, ο οποίος έγινε ο ανάδοχος καθώς, λόγω του βαθμού του, δεν μπορούσε να γίνει νονός ο
Αναστάσιος ο οποίος τέλεσε το μυστήριο και κάθισε μαζί μας μετά στο τραπέζι από όπου έφυγε για να συναντηθεί με τον τότε Μητροπολίτη Γορτύνης & Αρκαδίας Τιμόθεο, πριν αναχωρήσει για Αθήνα.
Αυτόν τον Άγιο άνθρωπο τον βάλαμε στην καρδιά μας και δεν θα τον ξεχάσουμε όσο ζούμε"!
πηγή: Δια-SOS-τε τη Μεσαρά
και Facebook 
