Πέθανε η ηθοποιός Μέλπω Ζαρόκωστα – Θλίψη στον καλλιτεχνικό κόσμο

Η είδηση του θανάτου της Μέλπω Ζαρόκωστα γνωστοποιήθηκε τις τελευταίες ώρες μέσα από ανάρτηση στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, προκαλώντας συγκίνηση στον καλλιτεχνικό κόσμο. Την ανακοίνωση έκανε η ανιψιά της, Νταίζη Γαλιατσάτου, η οποία με λόγια βαθιά προσωπικά αναφέρθηκε στη στενή τους σχέση και στη στήριξη που δεχόταν από την εκλιπούσα σε οικογενειακό επίπεδο.

Τα τελευταία χρόνια της ζωής της, η ηθοποιός διέμενε στο Γηροκομείο Αθηνών. Η ίδια είχε μιλήσει δημόσια για αυτή την επιλογή, επισημαίνοντας ότι της πρόσφερε ασφάλεια και καθημερινή φροντίδα, σε μια περίοδο όπου η μοναχική διαβίωση ήταν για εκείνη δύσκολη.

Στην ανάρτησή της, η Νταίζη Γαλιατσάτου στάθηκε κυρίως στον ανθρώπινο χαρακτήρα της Μέλπως Ζαρόκωστα, σημειώνοντας πως ήταν το μοναδικό πρόσωπο στην οικογένεια που είχε αναγνωρίσει και ενισχύσει την αυτοεκτίμησή της, δηλώνοντας ανοιχτά τον θαυμασμό της. Η αναφορά αυτή ανέδειξε μια λιγότερο γνωστή, αλλά ιδιαίτερα ουσιαστική πλευρά της προσωπικότητας της ηθοποιού.

Η Μέλπω Ζαρόκωστα είχε δημιουργήσει οικογένεια με τον δεύτερο σύζυγό της, τον ηθοποιό και σκηνοθέτη Βίκτωρα Παγουλάτο, με τον οποίο απέκτησαν έναν γιο, τον Αλέξανδρο.

Γεννημένη το 1933 στον Πειραιάς, κόρη του Ηλία Ζαρόκωστα και της Δέσποινας Σπυροπούλου, η Μέλπω Ζαρόκωστα ακολούθησε από νωρίς έναν δρόμο που τη συνέδεσε με το θέατρο εκτός ελληνικών συνόρων. Μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο έζησε αρχικά στην Αλεξάνδρεια και στη συνέχεια εγκαταστάθηκε στο Σίδνεϊ, όπου και παρέμεινε για έντεκα χρόνια. Εκεί σπούδασε υποκριτική, σκηνοθεσία και σενάριο στο Metropolitan Theater και στη σχολή ραδιοφωνικών σπουδών Canandale, ξεκινώντας παράλληλα την επαγγελματική της πορεία στο θέατρο και την τηλεόραση.

Στο Σίδνεϊ ερμήνευσε σημαντικούς ρόλους, όπως την «Αντιγόνη» του Ζαν Ανούιγ και την «Εκάβη» στα ελληνικά, απευθυνόμενη στην ελληνική παροικία. Το 1957 παντρεύτηκε τον πιανίστα Ανδρέας Διαμαντίδης και έζησε μαζί του για έναν χρόνο στο Λονδίνο. Η επιστροφή της στην Ελλάδα το 1958 σηματοδότησε μια νέα φάση στην καριέρα της.

Με την εγκατάστασή της στην Αθήνα, ξεκίνησε σχεδόν άμεσα η συνεργασία της με τον θίασο του Λάμπρος Κωνσταντάρας, μια περίοδος κατά την οποία γνώρισε και τον Βίκτωρα Παγουλάτο. Παράλληλα, ανέπτυξε έντονη συγγραφική και μεταφραστική δραστηριότητα, προσαρμόζοντας θεατρικά έργα για το θέατρο, το ραδιόφωνο και την τηλεόραση.

Το πρώτο της θεατρικό έργο, «Φροντιστήριο γυναικών», ανέβηκε με τη συμμετοχή του Ντίνος Ηλιόπουλος, της Νόρα Βαλσάμη και του Νίκος Απέργης, ενώ η ίδια εμφανίστηκε επίσης επί σκηνής. Ακολούθησαν και άλλα έργα της που παρουσιάστηκαν τόσο στην Αθήνα όσο και στην ελληνική περιφέρεια.

Ιδιαίτερη σημασία είχε και η θεσμική της παρουσία στον χώρο του θεάτρου. Από το 1960 αποτέλεσε το πρώτο γυναικείο μέλος της Εταιρεία Ελλήνων Θεατρικών Συγγραφέων, συμμετείχε στο διοικητικό της συμβούλιο από το 1990 και διετέλεσε πρόεδρος την περίοδο 1999-2001, αφήνοντας αποτύπωμα και σε αυτόν τον τομέα της καλλιτεχνικής ζωής.