Οι αγροτικές κινητοποιήσεις που εξελίσσονται σε όλη τη χώρα σηματοδοτούν την ένταση ενός αδιεξόδου που βαθαίνει, με τους παραγωγούς να δηλώνουν αποφασισμένοι να κλιμακώσουν μετά τα Θεοφάνια.
Οι αγροτικές κινητοποιήσεις που εξελίσσονται σε όλη τη χώρα δεν αποτελούν μια στιγμιαία έκρηξη δυσαρέσκειας, αλλά την κραυγή αγωνίας ενός ολόκληρου παραγωγικού κόσμου που βλέπει το μέλλον του να συρρικνώνεται. Οι αποφάσεις της Πανελλαδική Επιτροπή των Μπλόκων, όπως εκφράστηκαν στη συνέλευση στα Μάλγαρα, καταδεικνύουν ότι οι αγρότες δεν έχουν πια περιθώρια αναμονής. Η κλιμάκωση των κινητοποιήσεων μετά τα Θεοφάνια και οι γενικευμένοι αποκλεισμοί δρόμων είναι αποτέλεσμα αδιεξόδων, όχι επιλογή ευκολίας.
Σε τροχιά μετωπικής σύγκρουσης οι αγρότες – Απόφαση για 48ωρους αποκλεισμούς μετά τα Φώτα!
Για 36 ημέρες, οι άνθρωποι της πρωτογενούς παραγωγής βρίσκονται στους δρόμους διεκδικώντας το αυτονόητο: να μπορούν να καλλιεργούν και να ζουν από τη δουλειά τους. Όπως τόνισε και ο πρόεδρος της Επιτροπής, Ρίζος Μαρούδας, ο αγώνας δεν αφορά μεμονωμένες παροχές, αλλά την ίδια την επιβίωση των αγροτικών εκμεταλλεύσεων. Το κόστος παραγωγής έχει εκτοξευθεί. Καύσιμα, ρεύμα, λιπάσματα και ζωοτροφές απορροφούν πλέον το μεγαλύτερο μέρος του εισοδήματος, αφήνοντας ελάχιστο ή και μηδενικό κέρδος.
Την ίδια στιγμή, οι τιμές που λαμβάνει ο παραγωγός για τα προϊόντα του παραμένουν καθηλωμένες ή συμπιέζονται από μεσάζοντες και αθέμιτες πρακτικές της αγοράς. Ο αγρότης που πουλά κάτω του κόστους δεν είναι «ανταγωνιστικός»· είναι καταδικασμένος. Σε αυτό προστίθενται οι καθυστερήσεις και οι περικοπές στις ενισχύσεις, οι αλλαγές στην Κοινή Αγροτική Πολιτική χωρίς ουσιαστικό διάλογο, αλλά και οι ζημιές από ακραία καιρικά φαινόμενα, που συχνά δεν αποζημιώνονται επαρκώς.
Οι κινητοποιήσεις, λοιπόν, δεν στρέφονται ενάντια στην κοινωνία, αλλά υπέρ της. Χωρίς αγρότες δεν υπάρχει διατροφική επάρκεια, δεν υπάρχει ύπαιθρος, δεν υπάρχει ισορροπία ανάμεσα στο κέντρο και την περιφέρεια. Η εγκατάλειψη της γης σημαίνει ερημοποίηση χωριών, απώλεια θέσεων εργασίας και μεγαλύτερη εξάρτηση από εισαγόμενα τρόφιμα. Αυτό το τίμημα θα το πληρώσει συνολικά η κοινωνία, όχι μόνο οι αγρότες.
Ο αποκλεισμός δρόμων και η ένταση των δράσεων είναι μέσα πίεσης που γεννιούνται όταν εξαντλούνται όλα τα άλλα. Όταν, όπως λένε οι ίδιοι, «δεν φεύγουμε με άδεια χέρια», εννοούν ότι δεν μπορούν να επιστρέψουν στα χωράφια τους με υποσχέσεις χωρίς αντίκρισμα. Η αποφασιστικότητα που περιγράφεται ακόμη και ως «εξέγερση» δεν είναι υπερβολή· είναι η φυσική αντίδραση ανθρώπων που βλέπουν το επάγγελμά τους να απειλείται.
και Facebook 
